Coverstory

Geplaatst op 30 juli 2013 | door Xandra Boersma

0

Anniek Pheifer: ‘Het is heel fijn om je te verschuilen in een rol’

Ze speelde in verschillende succesvolle Nederlandse films en tv-series, maar het hart van Anniek Pheifer ligt bij het theater. Daar brengt ze het grootste gedeelte van haar tijd door, hoe eng dat soms ook is. ‘Acteren is een vak waarin je heel ongelukkig kan worden, omdat alles direct over jou gaat.’

Een beetje gehaast komt Anniek het café binnenlopen waar we hebben afgesproken. ‘Sorry! Ik was het compleet vergeten, dat gebeurt me anders nooit’, verontschuldigt de actrice zich. Gelukkig woont ze vlakbij, in een appartement in Amsterdam-Oost. Het is een compleet andere omgeving dan die van het Drentse Veenhuizen, waar ze opgroeit samen met haar ouders en jongere zusje. ‘Het was toen echt een gesloten dorp, er woonden alleen mensen die werkten voor de gevangenis of daar vastzaten.’

Toch vermaakt ze zich prima. Urenlang speelt ze buiten in het bos en ook het acteren zit er dan al een beetje in. ‘Dat weet ik nog heel goed. We hadden een doos met oude kleren in de bijkeuken staan. Na schooltijd pakten we spullen uit die doos en verdwenen we naar het bos.’ Daar bouwt ze hutten en speelt ze in de sloot. Een meisje-meisje is ze dus niet echt. ‘Ik had ook wel poppen, hoor. Maar buiten vies worden en prutsen met takken, dat vond ik echt leuk. Ik heb nog steeds een kaart in mijn hoofd van dat bos, ik weet nog precies waar alles ligt. Hoewel dat inmiddels natuurlijk helemaal veranderd is’, lacht de geboren Drentse.

Juf Anniek
Met twee ouders die in het onderwijs werken, lijkt Annieks toekomstige carrière voor de hand te liggen. Of toch niet? ‘Mijn vader werkte op de basisschool waar mijn moeder kleuterjuf was. Dat leek mij ook wel wat, maar mijn vader reageerde met: “Huh, jij?” Hij kent mij goed dus hij zal wel weten waarom, ik weet het eigenlijk niet. Ik ben dol op kinderen.’ Toch kiest ze er uiteindelijk voor om de vooropleiding Theater in Groningen te volgen. Het is een keuze die eveneens te danken is aan haar moeder, die aan amateurtoneel doet. ‘Schouwburgbezoeken werden sowieso gestimuleerd binnen ons gezin, we gingen minstens twee keer per jaar. Ik had een voorstelling gezien en toen wilde ik het ook doen. Maar natuurlijk moet je eerst ontdekken of je het wel kan, zo ben ik bij die vooropleiding beland.’

anniekpheifer-04Na twee jaar de vooropleiding te hebben gevolgd, is Anniek klaar voor het grote avontuur. Ze vertrekt naar Amsterdam om een opleiding aan de Toneelschool te volgen. ‘Ik vond het hartstikke spannend, dan ben je pas echt ver van huis. Amsterdam heeft veel te bieden dus dat was wel even schrikken, maar ik heb er goed gebruik van gemaakt. Je kunt eindelijk zelf bepalen wat je op je brood doet, en uitgaan natuurlijk. Eigenlijk voelde ik me direct thuis in de stad.’

Dat geldt ook voor de Toneelschool, hoewel dat ook een tot dan onbekend gevoel van onzekerheid met zich meebrengt. ‘Als je daar zit moet je zeker weten dat je de beste actrice wilt worden die er is. Maar er zijn zoveel mensen om je heen die ook veel talent hebben dus je bent altijd aan het meten en vergelijken, ook al kan dat helemaal niet omdat iedereen zo verschillend is. Je moet jezelf blijven ontwikkelen en heel kritisch zijn.’

Faalangst
Toch voelt Anniek zich op dit moment, nu ze 35 is, kwetsbaarder dan toen. ‘De twijfel bestaat altijd, omdat het een moeilijk vak is. Eigenlijk komt die onzekerheid met golven, of dat nou op school is of daarna. Waarom kiezen ze mij voor deze rol? Waarom ben ik hier? Iedereen kan het beter. Dat is een terugkerend gevoel. Ik denk altijd dat het me niet gaat lukken, voor iedere rol die ik speel. Ik heb geen idee waar dat vandaan komt, misschien heb ik wel een soort faalangst. Dat je iets zelf zo mooi vindt dat het in je hoofd altijd mooier is dan het uiteindelijk wordt. Je hebt nooit echt grip op een rol en dat is heel moeilijk.’

Gelukkig weet ze inmiddels wel hoe ze om moet gaan met die momenten en doorstaat ze deze immer weer dankzij haar positieve insteek en natuurlijk de steun van haar vriendinnen. ‘Dan zeggen ze: “Anniek, het komt goed. Je hebt dit altijd.” En ik weet ook dat het overgaat. Of ik denk: er komt wel een nieuwe rol. En komt die niet, dan ga ik iets anders doen. Acteren is een vak waarin je heel ongelukkig kan worden, omdat alles direct over jou gaat. Maar als ik er ongelukkig van word, dan stop ik ermee. Dat heb ik mezelf verteld toen ik van de Toneelschool kwam.’

Het is de nuchtere Noorderling in Anniek die op dat moment spreekt, maar het toont ook haar positieve instelling. ‘Als dit niet lukt, komt er wel iets anders. Je moet door met je leven. Natuurlijk heb ik makkelijk praten, want ik heb leuk werk. Ik weet niet hoe het is als morgen niemand me meer wil hebben. Maar zelfs dan hoop ik dat ik na een lichte depressie weer kan zien dat het uiteindelijk toch vooral om je gezondheid en je gezin gaat. En daarmee ben ik heel gelukkig.’

Meer weten over Anniek en haar
gezin? Je leest 
het hier!

(Fotografie: Erik Vos)






Tags: , , , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Xandra (25) is een afgestudeerd journaliste uit Groningen en werkt nu bij New Publishers. Ze houdt van shoppen, zonvakanties, snowboarden en series kijken, maar heeft vooral een passie voor mode en beauty. Dagelijks struint ze het internet af op zoek naar de nieuwste trends, die ze natuurlijk graag met ons deelt.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑