Leven archiefkast

Geplaatst op 13 april 2015 | door Angelique

1

Blog: Aapjes kijken

‘Een open karakter! Wij zijn gastvrij, naar buiten gericht, open-minded. Die kasten tussen onze bureaus en het looppad mogen ze dus nog meenemen hoor!’ Mijn manager, in gesprek met de secretaresse, gebaart naar de anderhalve meter hoge kasten, die naast mijn bureau staan en mij met een aanzienlijke, maar toch bescheiden breedte buiten het zicht houden van de drukke wandelgangen. Geschrokken kijk ik mijn collega aan. Zijn we op deze manier niet al open en gastvrij genoeg? Want eerlijk is eerlijk, zo leuk zijn we toch ook weer niet?

Als ik de volgende ochtend op kantoor arriveer, is de schade al aangericht: het enige resterende zijn de afdrukken van de poten in de vloerbedekking. Het heeft een trieste, zelfs melancholische uitstraling, het “hier was iets in ons leven wat we verloren zijn”. Ik draai me om en ga achter mijn computer zitten. Ach, het is vast weer iets waar we aan moeten wennen. Lezen en columns schrijven doe ik vaak in de trein of een café, tussen de mensen, waarom zou dan dit dan niet moeten lukken?

Onvrijwillige weetjes
Drie uur later weet ik al precies waarom niet: mannen praten hard. Luid. Búlderen door de ruimtes. Opeens kan ik alle gesprekken horen uit de ene helft van het gebouw. En elke wc-stop of bezoekje aan de printer wordt persoonlijk door mij, onvrijwillig, genoteerd. Extraatje is dan wel dat ik gelijk weet wie een kleine blaas heeft. Maar of dat mijn wereld nou zoveel mooier maakt? Als het volgende groepje heren al schalmend door de ruimte langs komt stampen, heb ik er genoeg van. Wellicht dat ik bij de koffieautomaat mijn rustmomentje kan vinden.

Terwijl ik sta te wachten op mijn kop koffie, die met een heerlijk monotoon gezoemd bereid wordt door het apparaat, komt er een collega binnenlopen. ‘Alles goed?’ Zondebok gevonden. ‘…en nu die kast weg is, hoor ik al-les. ALLES. Iedereen die van jullie team langsloopt zie ik, de gesprekken hoor ik, ik zit gewoon OP de gang nu.’ ‘Ach. Arme jij.’ Breed lachend kijkt mijn collega mij aan, duidelijk geen medeleven voelend, en zelfs niet in staat om enigszins te doen alsof. Ik gris mijn koffie van het aanrecht en loop terug naar mijn bureau. Laat maar.

Aapje kijken
Als ik weer op mijn plek zit, hoor ik dat mijn collega zijn werkplek verderop ook weer nadert. Vlagen tekst vliegen over de gang. ‘….en nu heeft Angelique geen kast meer!’ Een luid gebulder en gelach breekt los. Het aapje is ontdekt. Als de eerste enkele minuten erna met een grote grijns komt langslopen, sta ik op en pak ik mijn jas van de kapstok. Ik geloof opeens dat ik wel klaar ben voor vandaag.

Achter de kast schijnt de zon
De volgende dag kom ik extra vroeg op kantoor, mijn stappenplan uitgestippeld. Twintig minuten later pak ik tevreden mijn spullen bij elkaar om naar mijn eerste afspraak te gaan. Het is gelukt. Als ik twee uur later weer beneden kom, is de rust wedergekeerd. Na enkele overleggen hebben de verhuizers de kasten weer teruggezet, precies op hun oude plekje. Gelukzalig kijk ik in het rond. Wat een mooie, grote, héerlijke kast. ‘Staat hij er nu weer? Waarom?’ Stralend kijk ik op. ‘Omdat hij daar goed staat. En daar dus blijft.’ Grinnikend kijk ik mijn collega na. Ja heren, ga maar ergens anders aapjes kijken. Want deze zit nu achter een kast. Waar de zon schijnt.

 







Over de auteur

Angelique is afgestudeerd in Groningen en daarna vertrokken naar de Randstad voor een baan in een traditionele mannensector. Hier geeft ze graag een kijkje door de ogen van een vrouw in een mannenwereld.



One Response to Blog: Aapjes kijken

  1. anke says:

    Goed en leuk gescreven aapjes kijken.
    En fijn dat de kast mag blijven staan

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑