Leven

Geplaatst op 4 november 2013 | door Roelynke Postma

0

Blog: Andere gewoontes

‘Today we start teaching cleansing’, zegt Shiva, onze Indiase yogadocent met een geheimzinnige glimlach. ‘That is also part of yoga’. Ojee, denk ik bij mezelf, zou dát misschien de reden zijn waarom ze ons geen programma wilden geven? Omdat ze ons niet wilden wegjagen? Want toen ik vanmorgen binnenkwam, had ik wat plastic mini-gietertjes en rubberen koorden zien liggen en ik vrees het ergste…

Gek dat ik maar niet kan wennen aan het feit dat hier alles anders gaat en dat ik iedere keer weer verrast ben daarover. De spreuk ‘verandering is de enige constante’ lijkt hier geboren te zijn. En hoewel ik dat nu verschrikkelijk vind, omdat ik vrees wat er gaat gebeuren, is dit tegelijkertijd ook precies de reden waarom ik zo van India houd. India lijkt op mij, of ik op India: het is anders, chaotisch en je weet nooit precies wat er gaat gebeuren. Never a dull moment.

Shiva1Schoonmaken op zijn Indiaas
‘Now, we go outside’, gaat Shiva verder, terwijl hij ons een plastic mini-gietertje geeft en een rubberen koord erbij. We lopen gezamenlijk naar een viezig veldje, vlak naast de school. Overal ligt rotzooi, wat ik dan wel weer een mooi contrast vind: schoonmaken op een vuilnisbelt.
Er staat een pot met heet water op het vuur.

Ondertussen legt Shiva uit wat de bedoeling is, terwijl hij met zijn vingers nog wat extra zout in het water gooit. Hij zegt: ‘You put the water in de netti (zo heet dat plastic mini gietertje) and you stand like this (terwijl hij half voorover buigt)’ en giet vervolgens het water in zijn neus dat via zijn andere neusgat eruit loopt. ‘And don’t swallow the water’, waarschuwt hij ons. Nee, ik kijk wel uit. Het lijkt eenvoudig, maar het valt me letterlijk vies tegen. En daar staan we dan op het veldje, hoestend en proestend doordat ik zout water in mijn neus giet. Gelukkig heb ik geen schaamte meer, want na zoveel weken India, heb ik dat al wel afgeleerd.

En alsof dat nog niet genoeg is…
‘So now we try the rubber string’, gaat Shiva verder als we weer een beetje zijn bijgekomen van deze cleansing techniek. Hij laat zien hoe hij het rubberen draad in de mosterdolie(!) doopt en hem via zijn neusgat naar binnenbrengt en hem verder doorduwt. Uiteindelijk steekt hij twee vingers in zijn mond om het draad te pakken, en trekt dat via zijn mond weer naar buiten. ‘Now you floss’, zegt hij met zijn mond open, terwijl hij het draad heen en weer beweegt, inderdaad alsof hij zijn tanden aan het flossen is.

Ik gruwel. Moet dit echt? Ik ben nog met mezelf in overleg of ik dit aandurf, terwijl de anderen al een poging wagen. Ik voel een fysieke weerstand in me opkomen, maar doe uiteindelijk toch een poging. Blijkbaar hoort het erbij. Maar zodra mijn neus de rubberen draad voelt, komt het opnieuw in opstand. Oké, er zijn grenzen. De mijne ligt hier.

Dus vandaag volg ik even niet mijn hart en ook niet de yogadocent, maar luister ik naar mijn lichaam. Naar mijn neus om precies te zijn. Die heeft daar ook wel een neusje voor geloof ik, wat wel en niet goed voor me is. In ieder geval voor vandaag, want je weet natuurlijk nooit wat er morgen kan gebeuren.






Tags: , , , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑