Leven

Geplaatst op 11 december 2014 | door Angelique

0

Blog: Bandje wisselen

Het is vijf voor negen als ik in de verte het hotel zie opdoemen. Gelukkig, op tijd. De regen tikt tegen de ramen terwijl ik de auto – foutloos en in één beweging, dat mag ook wel eens gezegd worden – op de dichtstbijzijnde vrije plek inparkeer. Een blik op de lege, verregende straat zegt genoeg: dat wordt rennen.

Zuchtend pak ik mijn tassen vanaf de achterbank. Mijn hoedenplank stort in en ik kijk er even naar voor ik besluit het te laten. Dat zie ik morgen wel. Als ik uitstap voor mijn sprint, voel ik mijn schoenen, samen met mijn moed, met de naaldhakken tussen de klinkers glijden. Mijn hakken zijn uit het zicht verdwenen, niet gemaakt om noodweer te overwinnen: sprinten, say what? Dat wordt een entree als verzopen kat.

Empathisch vermogen
Tien minuten later zit ik, met doorweekte haren, klaar voor mijn tweedaagse cursus. De competentiecursus bestaat uit een verdieping, afhankelijk van je karakter: wanneer en op welke manier praat je, hoe overtuig je en hoe hou je wijselijk je mond? Oftewel, ik ga me twee dagen lang bezig houden met praten, blaten of laten.

De ochtend vordert als de trainer met de volgende opdracht op de proppen komt: empathisch luisteren. ‘En dat is moeilijker dan je denkt. Iedereen gaat een probleem omschrijven. De luisteraar moet luisteren naar wat iemand zegt. Niet om een haakje te zoeken om over jezelf door te kunnen lullen. We gaan luisteren. Herhalen, doorvragen, inleven. Interesse tonen, uit laten praten: niet afbreken en mannen, niet oplossen.’ Wat? Ja, mannen: NIET oplossen.

Bandje wisselen
Terwijl mijn groep – voor negentig procent bestaande uit mannen – elkaar verbaasd aan kijkt, gaat de trainer door. ‘Wij hebben namelijk de sterke drang om bandjes te wisselen. Als je vriendin of vrouw bijvoorbeeld zuchtend haar probleem vertelt. Hoe reageren wij? “Oh, waarom doe je het niet zo? Weet je wat jíj moet doen? Je moet het zo doen!” Oftewel heren, wij gaan banden wisselen, al voor zij überhaupt besloten heeft of er iets aan haar auto mankeert.’

Éénpersoonsmaaltijden
Grinnikend neem ik plaats voor de oefening tussen vier mannelijke collega’s. Dit gaat leuk worden. Terwijl de eerste begint, zitten de andere drie duidelijk gefocused op hun uitdagende taak: luisteren.

Als ik de volgende ben, komen de besproken ‘luistersignaal’-zinnen braaf langs, tót de twee minuten gepasseerd zijn. Mond houden en knikken is blijkbaar toch te lastig.
‘Maar als je dat nou bespreekt en dan zo aanpakt? Denk je niet dat het dan klaar is?’ ‘Gaan we weer bandje wisselen?’ Jöel, mijn collega, kijkt de trainer verontwaardigd aan. ‘Ja, maar dan is het wel klaar.’ De trainer staat op en geeft hem een pen. ‘Ja, en ga dan ook maar gelijk je boodschappenlijstje maken en kijken waar de éénpersoonsmaaltijden staan in de Albert Heijn’.

Monteurs
De avond daarop loop ik, vermoeid en wel, vol nieuwe informatie en kennis naar buiten. Competenties heb je niet opeens, maar het besef. Het bewust ondernemen. En dat is het begin.

Als ik mijn tassen in de auto wil zetten, zie ik mijn hoedenplank weer liggen: een verrassing die ik in mijn haast vergeten was. Zuchtend pak ik hem op en probeer hem met mijn gebruikelijke gebrek aan geduld er weer tussen te duwen, als Joël langs loopt. ‘Lukt het? Als je die nou links vastklikt, en dan rechts erop doet? Wacht, laat mij even.’ Joël pakt de plank uit mijn handen en klikt in één handige beweging mijn hoedenplank weer netjes op zijn plaats. ‘Zo. Nou, fijne avond hè!’

Terwijl hij wegrijdt, kruip ik achter het stuur. Lachend, maar vertederd. Soms is het toch wel fijn om bandenwisselaars te hebben.






Tags: , , , , , , , , ,


Over de auteur

Angelique is afgestudeerd in Groningen en daarna vertrokken naar de Randstad voor een baan in een traditionele mannensector. Hier geeft ze graag een kijkje door de ogen van een vrouw in een mannenwereld.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑