Leven

Geplaatst op 16 september 2013 | door Johanna Gercama

0

Blog: Een bezoek aan dokter Reggae

Het is juli 2008. Ik word midden in de nacht wakker van een vreemde soort pijn. Mijn linkeroor, of hetgeen wat daar binnenin zit, lijkt op knappen te staan. Ergens boven de plek waar ooit misschien nog een verstandskies zal komen doet ook enorm pijn.

Ik probeer mijn kaken van elkaar af te halen, maar het lukt niet. Slecht een millimeter weet ik mijn tanden heen en weer te bewegen, verder gaat niet. Ik kijk om me heen, maar het is pikkedonker en er is niets te zien. Verderop hoor ik iemand snurken en het geritsel van de muizen die over de draagbalken van het gebouw lopen. Ergens buiten hoor ik reggae. Ik kijk er al niet eens meer vanop. Hier op Jamaica hoor je altijd reggae. Niet eventjes, maar de hele dag. En de hele nacht. Er is altijd wel iemand die denkt dat dit tijdstip het beste tijdstip is voor reggae.

Medicijnmannen
Het is mijn eerste verre reis. Mijn eerste reis zonder ouders. Mijn eerste groepsreis. En we zijn nog maar net drie dagen op de plaats van bestemming. Wanneer ik de volgende ochtend wakker wordt en weer bijna geen beweging in mijn kaken kan krijgen word ik toch een beetje schijterig. Dat dit niet goed is lijkt me logisch. Dat ik hier naar het ziekenhuis moet ook. Van de gedachte aan operaties met gebruikte messen, bevallingen in de wachtkamer en dokters die meer ‘medicijnman’ zijn dan een dokter met een officieel papiertje krijg ik kippenvel, ook al is het hier meer dan dertig graden.

Een willekeurige Jamaicaan met beschikking tot een auto wordt uit het dorp gesleept om mij naar een ziekenhuis in Montego Bay te brengen. Een tocht van drie kwartier, waarin de meest verschrikkelijke scenario’s door mijn hoofd schieten.

Het beste ziekenhuis van Montego Bay
Eenmaal in het ziekenhuis aangekomen blijkt alle stress voor niets te zijn geweest. Ken, de willekeurige Jamaicaan, stelt me gerust. Dit is het allerbeste ziekenhuis in de regio. ‘Hier komen eigenlijk alleen maar toeristen en rijken.’ De dokter lijkt me ook een alleraardigste vent. Korte dreads, reggae uit zijn kleine radiootje. Hij weet dat Nederland net door Rusland is neergehaald bij het Europees Kampioenschap voetbal, en hij grinnikt erbij dat Rusland ook nog eens een Nederlands coach had. ‘Hehe, HiddinGoe!’ Juist ja, Guus Hiddink.

‘Relax!’
De dokter constateert dat er een verstandkies door moet komen en er een prop in m’n oor zit. Hoeven geen messen aan te pas te komen. Een paar pilletjes en oordruppels moeten mij van mijn pijn verlossen. ‘Relax!’ De pillen doen hun werk en de volgende dag heb ik nergens meer last van en kan ik met volle teugen genieten van ons bezoek aan Jamaica.

Eenmaal weer terug in Nederland besluit ik maar eens een bezoekje aan de dokter en de tandarts te brengen om te verifiëren of dokter Reggae tot de juiste diagnose is gekomen. Bij de tandarts blijkt het tegendeel. De tandarts bestudeert de röntgenfoto die hij van mijn gebit heeft gemaakt en zegt: ‘Je hebt helemaal nog geen verstandskiezen, ook geen kiezen die op de loer liggen.’ Bij de dokter blijkt de prop in m’n oor ook mee te vallen. ‘Niks om voor naar de dokter te moeten,’ zegt de dokter. Wat het dan geweest kan zijn? Vijf jaar later heb ik nog steeds geen flauw idee.






Tags: , , , , , ,


Over de auteur

Johanna Gercama rondde in 2011 de Mbo-opleiding Journalistiek en Fotografie af. Ieder jaar probeert ze minstens drie nieuwe bestemmingen te ontdekken. Ze blogt over alle aspecten van het reizen; van kofferinpakstress tot diarree-aanvallen in Afrika.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑