Leven

Geplaatst op 30 juni 2015 | door Angelique

0

Blog: Fris- en vega-feestjes

Als ik over het station ren, steekt de verleiding de kop op; de La Place, met haar lekkere broodjes, Julia’s, met haar heerlijk geurende pasta’s, en – mijn ultieme uitdaging om te negeren – de taartenbakkerij, met de meest geweldige taarten die ik ooit heb geproefd. Mijn maag protesteert, schreeuwt, terwijl al het eten vrolijk naar mij lijkt te zwaaien.  

Ik wend mijn blik af en probeer al die overheerlijke dingen te negeren. Ik ben onderweg naar een netwerkevenement, waar ik – zo praat ik mezelf aan – al meer dan genoeg zal eten. Zoals altijd. Daarom is het zakje radijsjes, dat mij met een droevig stemmetje roept vanuit mijn jaszak, voldoende voor nu. Als ik voor het gebouw sta, stop ik nog snel de laatste drie radijsjes in mijn mond voor ik het zakje weggooi. Hevig kauwend loop ik naar binnen; er zit immers nog wel altijd een limiet aan op je eten letten. Ik loop naar de vrouwen met roze sjaaltjes. ‘Komt u voor het netwerkevenement voor vrouwen?’ Ik knik. Vandaag ga ik eens naar een andere evenement dan standaard: een evenement voor mijn sector, maar dan een keer –ongelofelijk maar waar – alleen voor vrouwen. Ik ben benieuwd.

Broodjes gezond en groenterepen
Als ik de hal binnenloop, gaat de zaal net open. De lezingen gaan beginnen. Terwijl ik braaf aansluit, kijk ik nog hoopvol om me heen: is hier nog een lekker broodje te vinden? Mijn hoop wordt de grond ingeboord door de broodjes die naast mij op de lange tafels liggen. Dienbladen, ríjen vol broodjes gezond. Ik haal mijn neus op. Not my cup of tea. Laat maar.

Na enkele interessante, inspirerende lezingen loop ik voor de pauze de zaal uit. Als ik de drankjes tegenkom, moet ik lachen. Jus d’orange en spa. Op een “normale” borrel zou nu het eerste biertje al getapt worden. Ik pak een glas spa rood en maak een ronde door de zaal, op zoek naar wat eten. Het enige wat ik tegenkom is een schaal met fruit en een doos groenterepen. Klopt dit? Als het signaal klinkt dat we weer gaan beginnen, pak ik met tegenzin een reep uit de doos. Bij gebrek aan beter, vooruit.

Komkommertijd
Het is 19.00 uur als de lezing eindigt. Met een voldaan gevoel, maar een knorrende maag loop ik de hal in, toe aan de netwerkborrel. Als ik met enkele dames sta na te praten, komen de obers langs. Langzaamaan sijpelt mijn hoop een beetje weg. Geen bier. Oké, wat is het probleem? Doe maar, ja, fris dan maar hè. Met mijn cola, light, what else, in mijn hand kijk ik met mijn arendsogen de zaal door, naar iets wat mijn maag bekoren kan, als ik de dienbladen met hapjes uit de keuken zie komen. Bitterballen? YES! De serveester komt langs en reikt mij haar dienblad aan: wortels, komkommer, paprika. Met als stiekeme hap, de snoeptomaatjes. De serveester lacht er vriendelijk bij. Mijn humeur daalt tot onder het vriespunt. Uit alle macht probeer ik haar nog een glimlach te geven voor ik me omdraai en mijn jas pak.

Luxe mannenleven
Een kwartier later zit ik twee straten verderop aan een tafeltje. Een heerlijke pasta voor mijn neus, een glas bier in mijn rechterhand. Mijn humeur klimt weer stapsgewijs omhoog, terwijl ik geniet van dit goede leven. Één ding heb ik nu wel in de gaten: ik heb een topplek tussen de mannen.







Over de auteur

Angelique is afgestudeerd in Groningen en daarna vertrokken naar de Randstad voor een baan in een traditionele mannensector. Hier geeft ze graag een kijkje door de ogen van een vrouw in een mannenwereld.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑