Media&cultuur

Geplaatst op 16 mei 2013 | door Marion Nap

0

Blog: Last night a DJ saved my life

Sinds twee dagen woon ik samen met Armin van Buuren. Hij weet dat niet. En hij weet ook niet dat hij me gered heeft van gekte.

Tot voor kort wist ik niet dat Armin bestond. Ongelofelijk misschien, maar wel waar. Ik zal de laatste der Mohicanen wel weer zijn, ik was nog verdiept in mijn Joe Jackson-collectie. Tot ik twee weken geleden een reportage op tv zag over zijn nieuwe tour en wereldfaam. Wat een gewoon joch. En wat een ambitie! Daardoor werd ik gegrepen. Ik zag het joch achter een draaitafel staan voor tienduizenden mensen. Dan moet ‘ie wel iets goed doen, dacht ik nog. Maar voordat de muziek echt tot me doordrong moest ik weg. En ik vergat Armin.

Tot vorige week.

Sinds enige maanden wordt er tegenover ons een appartementencomplex gebouwd. Dat geeft uiteraard overlast en herrie. Nu kan ik niet zo goed tegen herrie dus ik bereidde me voor op het ergste. Mind you, die bouwgeluiden doen me helemaal niets! De eerste weken verliepen dan ook prima. Tot er een nieuwe ploeg kwam, met radio. En met een voorkeur voor Nederlandstalige muziek van mensen waarbij ik altijd wegzap op tv. Dat ik bevriend ben met de dochter van één van deze mensen doet daar niets aan af. Ik kan het niet hóren. Maar dat is het nu net. Ik móet het wel horen.

Expedities
Na me drie dagen verbeten te hebben, besloot ik dat ik actie moest ondernemen. Gewapend met een aantal taarten ben ik op expeditie naar de overkant gegaan. Na een goed gesprek en veel taart waren we het eens: dat kon zo niet. Wekenlang was het heerlijk stil. Tot de nieuwe ploeg arriveerde. Met twéé radio’s, die ze zo hard mogelijk tegen elkaar opendraaien. Ik weet niet wie er wint, de metselaars of de bouwers, maar ik weet wel wie er verliest.

Na nog wat gesprekken met taarten, gesprekken zonder taarten, ik vanaf deze kant naar de overkant schreeuwend en ik vanaf deze kant naar de overkant schreeuwend inclusief het mes langs de keel gebaar, werd het me duidelijk: dit komt niet meer goed.

Helemaal gek
Nu kan ik niet zomaar niet tegen geluid, ik word er echt helemaal gek van. Zodanig zelfs, dat ik de muziek met begeleidende dreun ook hoorde als de bouwvakkers al lang achter de gestampte pot zaten. Ik hoorde de muziek in mijn slaap, de dreun zat 24 uur per dag in mijn lijf, mijn bloeddruk was torenhoog, ik zweette terwijl ik het koud had, had hoofdpijn, maakte me in de weekenden al druk om maandagochtend en stond op het randje van gekte.

Ik bedacht me dat ik me niet gek zou laten maken door wat mannen met overgewicht en een radio en dacht: make it work! Normaal gesproken leef ik tot een uur of drie in stilte, terwijl ik schrijf, schilderijen bedenk, schets, fotografeer, administratie doe et cetera. Dan ga ik schilderen. Dus ik gooide mijn schema om. Maar ik wist direct weer waarom ik mijn oude ritme ook al weer had. Het werkt niet! Ik kan ’s ochtends niet schilderen. Dat is middag- en avondwerk. Ik bedacht dat ik het geluid dan maar moest overstemmen met mijn eigen muziek. Ik hoorde Corry overal bovenuit. Tenzij ik de muziek heel, heel hard zette, maar nu lag ik met hartkloppingen in bed van een overkill aan Joe Jackson. Ik zette al mijn favorieten in en op: niets hielp. Nu werd ik gek van mijn eigen muziek.

Vijftien cd’s
Ten einde raad fietste ik naar de Free Record Shop. Daar vond ik Armin in een mandje voor negen euro. Omdat ik zijn naam herkende van de reportage kocht ik hem. Zonder enige verwachting overigens. Ik kocht nog vijftien cd’s, in de hoop dat ik met iets kon leven tussen zeven en vier uur.

Seal deed het niet, klassiek deed het niet, Donna Summer deed het niet, Madonna deed het niet, Katy Perry deed het niet en zelfs de verzamel cd’s uit de 80’s en 90’s deden het niet. Na een dag kende ik alle teksten en zong ik ze ’s nachts ongewild mee.

Hemelse muziek
Ik zette cd nummer elf op, Armin, en wist het bij de eerste klanken: dit is het! Niet alleen hoorde ik Corry niet meer, ik wist direct dat ik hier acht uur per dag mee kon leven. Hemelse muziek! Ik dans erop terwijl ik werk, ik hoor het niet als ik me moet concentreren, ik knik mee, terwijl ik schrijf en geniet.

Ik woon dus samen met Armin van Buuren. Ik denk erover hem ten huwelijk te vragen. Een man die je kwaliteit van leven zo verbetert, je mentaal gezond houdt én je ’s nachts met rust laat, moet je nooit meer laten gaan. Marry me Armin!






Tags: , , , , , , , , ,


Over de auteur

Marion Nap (46) komt oorspronkelijk uit het bedrijfsleven, maar werkt sinds vijftien jaar als zelfstandig kunstenaar. Ofwel “Artrepreneur”. Ze is gek op mode, glamour, haar echtgenoot en alles wat met styling te maken heeft. Marion is kindvrij, creatief, nogal bot en heeft overal een mening over, die ze graag hier deelt.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑