Leven

Geplaatst op 11 maart 2013 | door Lisette Trinks

1

Blog: Mijn bijzondere gezin

‘Ik ga bloggen!’ roep ik enthousiast tegen mijn collega’s. Oh wat leuk, waarover? Over mijn leven, schrijfstof genoeg lijkt me. Ik ga als werkende moeder laten zien dat je, ondanks kinderen met een beperking, prima een interessante job ernaast kunt hebben. En dat wij, moeders van “zorgenkindjes”, niet zielig zijn. Integendeel, het cliché is waar, het verrijkt je leven.

Ik geef toe, je moet een kei zijn in organiseren, plannen en schakelen en over een hele grote dosis positiviteit en doorzettingsvermogen beschikken. En het liefste ook over een partner die net zo’n duizendpoot en optimist is als jij. Gelukkig heb ik die, samen zijn wij een topteam.

Ik en mijn vier mannen. De oudste is manlief, de andere drie zijn mijn zoons. Joep is de oudste en hij is mijn stiefzoon. De jongste twee, Floris en Pepijn, zijn van ons samen. Wij zijn dus een samengesteld gezin, zoals dat zo mooi heet. We zijn ook altijd samen. Want de moeder van Joep leeft niet meer. Dus wij hebben geen wisselweekenden of gezamenlijke verjaardagen met “de andere helft”. Ik ben gewoon mama voor Joep.

Zorgenkindjes
Joep is een “zorgenkind”. Hij heeft een laag IQ, heeft moeite met leren en is licht autistisch. Hij heeft op speciaal basisonderwijs gezeten en zit nu op praktijkonderwijs. Vanzelfsprekend vond ik het eigenlijk, dat de kinderen die wij samen kregen gezond zouden zijn. Want hoeveel zorgen kun je namelijk aan?

Ons jongste zoontje, Pepijn, werd gezond geboren maar al snel bleek hij een aangeboren chronische ziekte met epilepsie te hebben. Hierdoor heeft hij een grote mentale ontwikkelingsachterstand. Zijn epilepsie is moeilijk instelbaar. Dagelijks heeft hij hier last van, ondanks diverse medicijnen. Pepijn is onze engel, alleen maar liefde. Hij geniet, zingt, danst en knuffelt ons de hele dag. Je kunt niet anders dan blij worden van Pepijn, ook al kan ik hem geen tel alleen laten en word ik moe van zijn onrust. Pepijn is 4 jaar en kan niet naar school. Hij gaat vier dagen per week naar een kinderdagcentrum in Assen. Met de taxi gaat hij naar “school”.

Optimisme
Accepteren dat je kindje niet gezond is en niet naar school kan, dat is niet niks. Ondanks mijn optimisme ben ik ook verdrietig geweest. Je kunt twee dingen doen. Je kunt er het beste van maken en genieten van alles wat wél goed gaat en oplossingen zoeken voor de dingen die tegenzitten. Of je duikt in de slachtofferrol en gaat bij de pakken neerzitten.

Ik kies voor het eerste. Niet eens bewust. Dat zit gewoon in me. Ik vind mijn leven een uitdaging en maak er iets moois van. Ik help mijn kinderen om ook het beste uit hun leven te halen. Dat gaat niet vanzelf bij ‘zorgenkindjes’. Dat is hard werken, maar geeft zoveel vreugde bij een klein beetje vooruitgang.






Tags: , , , , , , , , ,


Over de auteur

Lisette Trinks-Spendel is getrouwd, moeder en werkt als senior adviseur bij STAMM in Assen. Twee van haar drie kinderen hebben een beperking. Zij schrijft regelmatig over haar leven als werkende moeder en haar bijzondere gezin.



One Response to Blog: Mijn bijzondere gezin

  1. Domina Woltjer says:

    Lieve Lisette, wat ben je een bijzondere en sterke vrouw. Jou opgewekte karakter en positieve instelling sleept je overal doorheen. Je bent een voorbeeld voor velen en je verdient dan ook een dikke pluim.
    Lieve groetjes je ex collega Domina

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑