Leven

Geplaatst op 25 september 2013 | door Femke Jaarsma

0

Blog: Moeder geboren, deel twee

Eerder schreef ik al dat ik geen geboren moeder ben. Dat ik er een beetje in moest groeien, in het moeder zijn. Hoewel ik het technically speaking natuurlijk wel meteen na de geboorte was. Het duurde gewoon even voordat ik besefte dat ik toch wel een echte moeder ben.

Dat ik in de eerste weken en maanden van mijn dochter d’r prille leven soms trots was op haar poep- (en soms zelfs plas)luiers. Ik bedoel, wat is dat toch, dat je ineens over plas en poep praat alsof dat heel gewichtige zaken zijn?

Nou, dat zal ik je vertellen. Het zijn ook belangrijke zaken. Vooral in het begin. Zoals zoveel dingen in die eerste periode van zo’n nieuw leventje. Er gebeuren trouwens nog veel meer dingen die je van tevoren niet had kunnen bedenken. Veranderingen die je niet had zien aankomen. En dan heb ik het vooral over het gebrek aan privacy en je ego. Dat laatste bestaat gewoon niet meer. Wat overigens helemaal vanzelf gaat (bij mij dan) en mij dus geen moeite kost. Een paar voorbeelden.

Ik ben een softy
Utrakort douchen, want misschien wordt ze zo wakker en je wilt dat arme kind natuurlijk niet minutenlang laten blèren. Nu moet ik zeggen dat ik sowieso een enorme softy ben en m’n kind nooit echt heb laten huilen. Nee, ook niet voor het slapen gaan ’s avonds. Ik vind dat niet leuk. Niet nodig. En gewoon zielig. Wat ik al zei: ik ben een softy.

Nog een paar voorbeelden dan. In de derde persoon praten (‘mama maakt zo een broodje voor Lena’). Toiletteren met de deur open want dreumes zet ’t op een brullen wanneer ze je niet in het vizier heeft. Op je tenen de trap op en af want anders wordt ze misschien wakker van het irritant harde gekraak. Voor je gevoel continue bezig zijn met een eet, drink- en slaapschema.

No worries
Over slapen gesproken. Slapen is nooit meer als tevoren want ‘rustig’ is het zelden meer in de nacht. Vanwege, ik noem eens wat: midden in de nacht voeden (de eerste weken en soms maanden na de geboorte), tandjes die doorkomen (komt daar ooit einde aan? En man, wat zijn die kiezen groot. Vind je het vreemd dat je daar last van hebt?), snotteren en hoesten want snipverkouden en nare(?) dromen. Maar in de meeste gevallen wordt onze dochter gewoon zomaar, zonder duidelijke reden wakker. Gemiddeld één keer per avond/nacht. Dat is dus niks. Goed te doen. No worries.

Slapen als roosjes
Maar gezien de vader van mijn kind een vaste slaper is in de categorie ‘schiet een kanon af en meneer slaapt rustig door’ en ik in de categorie ‘kind piept één keer zacht en mama zit rechtop in haar bed’ zit, ben ik degene die ’s nachts plichtsgetrouw richting kinderkamer strompelt. Nu moet ik echt niet zeuren want in de meeste gevallen is het simpelweg een kwestie van speen er weer in, even sussen en klaar.

En in het slechtste (stiekem het leukste en gezelligste geval) lukt dat niet en gaat ze mee het grote bed in. Dan slapen we alledrie als roosjes. En dat we slapen is uiteindelijk het belangrijkste. Maar slapen is wel anders nu. Hoe anders? Dat moet je zelf ervaren om het echt te kunnen begrijpen, meer zeg ik niet.

Genieten
Ondanks ons nieuwe slaapritme, het (waarschijnlijk) tijdelijke gebrek aan privacy en andere nieuwigheden sinds onze dochter er is, geniet ik als een malle. Vanaf minuut één na de geboorte. En ook al moest ik een beetje groeien in het moederschap, mijn kind was direct mijn alles. Mijn nummer één. Mijn eerste prioriteit. Voor nu en ik vermoed een heel lange tijd. Dat voelt heel natuurlijk, heel goed. Zoals het hoort. Denk ik.






Tags: , , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Femke Jaarsma (36) is een creatieve duizendpoot met een passie voor reizen, DIY'en (het zelf maken, recyclen en customizen van onder meer kleding) en tweedehands en vintage spullen. Daar zal ze dan ook regelmatig over gaan bloggen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑