Leven

Geplaatst op 14 februari 2014 | door Roelynke Postma

0

Blog: On my way to the Himalayas

Reizen door India blijft een bijzondere ervaring. Nadat ik in een bomvolle trein ‘mijn’ gereserveerde plaats deelde met vele anderen, kwam ik na vijftien uur aan in Bangelore. Vanaf hier had ik de volgende ochtend vroeg een vlucht naar Delhi. Dat betekende dat ik een dagje Bangelore kon bewonderen. Een stad waar ik als enige blanke vrouw in een Moslimwijk liep.

Vreemd, denk ik bij mezelf als ik door de bomvolle straten van Bangelore wandel. Ik zie de mooiste en meest sexy vrouwenkleding hangen, alleen niemand die het draagt. Als ik al een vrouw zie lopen, heeft ze een soort van burka aan. Ik vorm een groot contrast met mijn driekwartsbroek en knalroze t-shirt.

Een illegaal koud biertje
Als ik na een lange dag slenteren terug naar huis loop, koop ik onderweg nog een koud biertje. Ergens in deze wijk vind ik een plek waar ze (ik gok dat het illegaal is) bier verkopen. Ik loop naar de toonbank en vraag om twee koude biertjes. Iedereen kijkt op, het is even stil. Ik vermoed dat ze niet vaak een blanke vrouw zien die twee biertjes bestelt. ‘What kind of beer do you want?’, is na een paar seconden van stilte de reactie. ‘You have Kingfisher?’, vraag ik en ik geef hem omdertussen het geld. Met de biertjes op zak, wandel ik terug naar mijn hotel om nog wat te eten en dan vroeg naar bed voor mijn volgende etappe in deze drieduizend kilomter.

Ik word de volgende ochtend wakker en kijk op de klok. Shit! Het is half vier. Mijn vlucht is over anderhalf uur en ik moet mijn tas nog deels inpakken. Ik neem verward de telefoon aan. ‘Ma’am, your taxi is here.’ Er ontstaat een lichte paniek. Shitshitterdeshit. Ik spring mijn bed uit, werp alles wat er nog ligt in mijn tas, poets mijn tanden, en al springend hijs ik me in mijn kleren. Ik kijk nog één keer achterom of ik niets vergeten ben en ren naar beneden. Ik hoop maar dat er op dit tijdstip weinig verkeer is.

Leven in het hier en nu
‘Hurry ma’am’, zegt mijn taxichauffeur. We are late.’ Ja ik weet het. Gelukkig geeft hij gas, ‘maar het verkeer in India is nooit te voorspellen. De ene keer ligt er een koe op de weg, de andere keer is het zo mistig dat we maar stapsvoets kunnen rijden en nu is het druk op de weg. De taxi-chauffeur is handig en weet zich door het verkeer te manouvreren en zo komt het dat ik toch nog op tijd ben voor mijn vlucht. Ik kan direct doorlopen en terwijl ik mijn gordel vast doe, is het vliegtuig al klaar voor vertrek. Ik had ook geen vijf minuten later moeten aankomen.

Ik adem een paar keer in en uit en geef me dan me over. Dat is zo’n fijn moment. Ik kan nu niets anders doen, dan hier zijn. Ik hoef niet bezig te zijn met morgen of met gister. Shiva zei altijd: leef in het hier en nu, alleen snapte ik nooit zo goed hoe dat moest. Vaak ben ik in mijn hoofd bezig met allerlei andere dingen. Nu kan ik niets anders meer dan me over te geven aan het hier en nu. En eigenlijk voelt dat heel goed. Gewoon niets. Gewoon zijn. Boven in de lucht in India ervaar ik geheel onverwachts hoe goed dat voelt: niets doen, niets kunnen en gewoon zijn. Geen gister. Geen morgen. Alleen nu. Alleen hier.






Tags: , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑