Leven

Geplaatst op 18 november 2013 | door Roelynke Postma

1

Blog: Op ontdekkingsreis, naar mezelf

‘Bleep, bleep, bleep’, hoor ik. Het is de wekker van mijn kamergenote Mona, die iedere ochtend om vijf uur opstaat voor haar oefeningen en ook iedere ochtend dapper de netti (het gietertje met zout water) gebruikt. Ik daarentegen blijf liggen en “mediteer” in bed.

De nachten zijn kort en hoewel Shiva, onze Indiase docent, maar drie uur per nacht slaapt, heb ik wat meer uren slaap nodig. En dus pak ik alle uurtjes die me gegeven zijn. Ik sla de ochtendactiviteiten over en vervang ze voor een meditatie, die verdacht veel lijkt op slapen. Want om zes uur begint de eerste les alweer en ook vandaag zal ik waarschijnlijk wel weer pijn ervaren.

De pijnlijke waarheid
‘That hurts!’, roep ik uit als Shiva hardhandig op mijn knieën duwt en ik het gevoel heb dat mijn benen uit mijn lichaam gerukt worden. Hoewel je zou denken dat ik nu – na een aantal weken intensieve yoga – wel gewend ben aan de spierpijn veroorzaakt door de ietwat brute praktijken van Shiva, zoekt hij de grens blijkbaar steeds verder op en loop ik nog steeds rond met spierpijn. ‘Oh, this is nothing! Nobody can hurt you, pain is something you imagine’, zegt Shiva met een glimlach en duwt me nog verder in deze pijnlijke oefening. Als hij gaat zeggen dat ik van deze ‘sweet pain’ moet genieten ga ik hem slaan, denk ik in mezelf.

Hoewel ik de filosofielessen als de beste begrijp, loop ik hopeloos achter de rest aan als het om de yoga-oefeningen gaat. ‘Hoe doe je het toch Mona?’ vraag ik haar met oprechte verbazing, terwijl ze omgekeerd in een positie staat waarvan ik niet wist dat een mens dat kon. ‘It’s not so hard’, antwoordt Mona en ik vraag me af of ik lang genoeg zal leven om dat ooit óók te kunnen bereiken.

Je persoonlijke reis
Maar dan realiseer me ik weer wat Shiva zei: ‘You be you, and Mona be Mona’. Oftwel: iedereen kiest zijn eigen weg en doet dat in zijn eigen tempo. Niemand kan beter mij zijn, dan ikzelf. En niemand kan beter Mona zijn, dan Mona zelf. En dus focus ik me maar op mezelf en doe ik nog maar een paar pijnlijke yoga-oefeningen. ‘You see’, zegt Shiva, ‘it’s already much better then yesterday, and remember your first day here’, helpt hij me herinneren. En inderdaad, het gáát ook beter, maar doordat ik me steeds vergelijk met mijn lenige studiegenootjes, zie ik niet hoeveel vooruitgang ik zelf al heb geboekt.

Natuurlijk heb ik wel gemerkt (vooral door de opmerkingen van anderen) dat ik wat kilo’s ben kwijt geraakt. En lenig of flexibel wil ik mezelf nog niet noemen, maar ik verander. En niet alleen aan de buitenkant. Er is méér veranderd. Ik vóel me anders. Ik voel me vrij. Ik voel me gelukkig. Ik realiseer me dat ik nog veel te leren heb en ook dat ik nog veel te ontdekken heb. Ontdekken wie ik ben, wat ik de wereld te bieden heb, waarom ik hier ben en wat ik met mijn leven wil doen. En het mooie is: daar heb ik alle tijd voor, de rest van mijn leven om precies te zijn.






Tags: , , , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



One Response to Blog: Op ontdekkingsreis, naar mezelf

  1. Jelmer says:

    Mooie blog Roelynke!

Laat een reactie achter op Jelmer Reactie annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑