Media&cultuur

Geplaatst op 22 augustus 2013 | door Marion Nap

0

Blog: Plaatsvervangende schaamte

Op 12 augustus overleed Prins Friso. En heb ik me weer eens ouderwets plaatsvervangend zitten schamen. Voor het Nederlandse volk, voor de Nederlandse media, voor de mensheid, voor alles en iedereen.

Prins Friso is overleden. Ik ontdekte het omdat een vriendin van me het op Facebook zette. Ik heb de link bekeken, een gepast moment erbij stilgestaan, en ben verder gegaan met mijn werk. Toen ik ’s avonds de tv aanknipte bleek het natuurlijk in elk journaal een groot item. Logisch, het is ook groot nieuws.

De eerste irritatie kwam toen het Journaal op Nederland 1 (niet RTL4, niet SBS6, maar het Journaal) mensen ging interviewen. In de eerste instantie vond ik dat prima, het was ergens midden in Amsterdam en de reacties waren als verwacht. Niet dat ik erop zit te wachten wat een wildvreemde vindt van het overlijden van een andere wildvreemde, maar oké. Kennelijk is er de behoefte om “met elkaar” te praten over dit onderwerp.

Toekomstige buurtbewoners
Maar toen. Toen ging het Journaal overschakelen. ‘Naar de toekomstige buurtbewoners van Prinses Beatrix om te horen hoe zij dit trieste nieuws ervaren’. En daar raakte ik het spoor bijster. Want hoezo zijn die reacties anders, bijzonderder of belangrijker dan die van de mensen in Amsterdam? Omdat prinses Beatrix binnenkort daar komt te wonen, weten deze mensen meer? Of zijn ze betrokkener? Verdrietiger?

Ik heb de tv uitgezet. maar ik ontkwam niet aan deze mediageilheid want ik moest ergens op bezoek. Ergens waar de breedbeeld tv de halve woonkamer bestreek en uiteraard aan stond. En ik werd overspoeld met beelden van een kleine Friso, van een grote Friso, van een Friso in Lech, van een Friso met Mabel, van een Friso met gezin, van een Friso in allerlei denkbare fases van zijn leven. En constant werden er inkijkjes geven in wat voor man hij was. En elke keer werd vermeld hoezeer hij op zijn privacy gesteld was. Hoe hij zich probeerde, met succes, te ontrekken aan de publieke verplichtingen en de media. Omdat hij ervan gruwelde.

Waar we ons, al ach en weeënd dus geen moer van aantrokken omdat we zo nodig mee willen huilen en onze betrokkenheid willen tonen.

Niets te zeggen
Ik vroeg of de tv uit mocht. De gastvrouw zegt dat ze wil zien wat er over Friso wordt gezegd. Ik zeg haar dat hij dood is en dat er verder niets te zeggen valt. Op dat moment toont SBS6 beelden van een uitvaartauto. De verslaggeefster meldt ons dat ze geen idee heeft wat de bedoeling van de auto is, maar dat ze vermoedt dat Friso opgebaard zal worden. Ze weet ook nog te melden dat ze niet weet welke leden van de Koninklijke familie er wel of niet zijn.

Ik vraag na zoveel nonnieuws nogmaals of de tv uitkan. De gastvrouw blijft kijken naar de breedbeeld tv en de rest ook. Gebiologeerd als ze zijn door het herkauwen van dingen die wel allemaal al lang weten. Dan schakelen we over naar een “chronologisch overzicht van de gebeurtenissen sinds het ski ongeval van de prins”.

Naar huis
Ik denk aan de hang naar privacy van prins Friso. En besluit naar huis te gaan.

Thuisgekomen vraagt Echtgenoot waarom ik zo vroeg thuis ben. Ik zeg: ‘Ze keken tv. Waar kijk jij naar?’ Hij kijkt naar een film die is opgenomen. Een jongensknokfilm, ongetwijfeld. ‘Heb je gehoord dat prins Friso is overleden?’, vraag ik hem. ‘Ja, erg he’, zegt Echtgenoot.

‘Ja’, zeg ik. ‘Dat is echt erg’. En kijk mee naar de tweede helft van een jongensknokfilm.






Tags: , , , , , , , ,


Over de auteur

Marion Nap (46) komt oorspronkelijk uit het bedrijfsleven, maar werkt sinds vijftien jaar als zelfstandig kunstenaar. Ofwel “Artrepreneur”. Ze is gek op mode, glamour, haar echtgenoot en alles wat met styling te maken heeft. Marion is kindvrij, creatief, nogal bot en heeft overal een mening over, die ze graag hier deelt.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑