Leven

Geplaatst op 3 februari 2014 | door Roelynke Postma

0

Blog: The choice is mine

De eerste dagen in Varkala leef ik op een roze wolk. Ik doe de hele dag niets, een beetje op het strand liggen, uitslapen, eten wat en wanneer ik maar wil. Samen met mijn vriendin Stephanie, die een dag later ook naar Varkala is gekomen en Joost, die naar eigen zeggen tijdelijk uit het Ashram is ontsnapt, en blijft volhouden dat hij weer terug gaat, genieten we van onze hervonden vrijheid. Het voelt een beetje als spijbelen.

‘So what are your plans?’, vraagt Stephanie op de avond voordat zij weer naar huis vertrekt. Hoewel ik hier graag had willen blijven, weet ik dat ik hier niet eeuwig kan blijven. ‘In a couple of days there will be this Yogafestival in Rishikesh’ zeg ik tegen haar. ‘And I really wanna go there’. Ik was hier immers met een missie naar toe gekomen: yoga leren. Via mijn oude kok heb ik een kamer kunnen regelen in Rishikesh, dat slechts 3.000 kilometer verderop ligt, wat ik in drie dagen ga afleggen. Tenminste, als alles volgens planning verloopt. Maar ja, dit is India en dus weet je het nooit. Ik maak me er niet meer druk om. Als ik later kom, dan ben ik er later. C’est la vie.

The Indian way of traveling
De volgende ochtend vertrek ik met de tjuktjuk naar het station van Varkala, waar het perron zich vult met horders mensen. Na ongeveer een half uur wachten komt mijn trein eraan. Ik zoek mijn wagon op, maar de trein is lang. Heel erg lang. En ik moet nog heel wat meters afleggen, tegen de stroom in, met mijn twee grote roze rugzakken op om bij mijn wagon te komen. Ik wurm me gehaast door de mensenmassa heen en als ik bijna bij mijn wagon ben, begint de trein alweer te rijden.

Nee! Ik moet deze trein hebben, anders mis ik mijn volgende aansluiting. Maar het is moeilijk om in de trein te stappen. Hij zit bomvol, mensen puilen uit, houden de ingang bezet en sommigen hangen zelfs aan de zijkant van de trein. Ik zie geen andere optie dan hetzelfde te doen: dus ik pak de trein vast, werp mezelf naar omhoog en probeer me naar binnen te duwen. Ik voel vele handen aan mijn lichaam die me naar binnen sleuren terwijl de trein ondertussen al in volle vaart is.

Gebrekkige privacy
Ik loop de wagon in en zoek een plek. Het zijn banken waar drie mensen op kunnen. Als ik een plek gevonden heb, zie ik dat er al een stuk of zes mensen met kinderen zitten. Ik voel me wat ongemakkelijk en weet niet zo goed wat ik moet doen. Ik kijk rond, en het is overal vol. Dus doe ik mijn rugzak af en pers me glimlachend tussen de mensen. Zo gaat dat in India. Privacy kennen ze niet.

Ik pak mijn boek en ik vraag me af hoe ik de komende 15 uur moet doorkomen. Slapen zal ‘m wel niet worden zo, vrees ik. Ik kijk naar buiten en probeer te genieten. En dat gaat sneller dan ik had kunnen verwachten, want binnen vijf minuten worden mij al de eerste zelfgemaakte hapjes aangeboden die uit een van vele tassen zijn getoverd. Heerlijk. Hoewel ze geen privacy kennen, hebben ze hier ook geen last van bezit. Cd van mij, cd van jou. Nee, alles wordt gedeeld. Loslaten, geen waarde hechten aan dingen. Ik weet weer precies waarom ik naar India ben gekomen en waarom ik zo van India hou. Wat zei Shiva ook alweer? ‘Yoga is meer dan de oefeningen.’ Yoga is leven, leren, loslaten en delen.






Tags: , , , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑