Leven

Geplaatst op 22 april 2013 | door Chantal Bakker

0

Blog: Varende vent

Deze week is hij weer vertrokken. Dit keer niet voor drie maanden maar ‘slechts’ voor  zes weken. Eigenlijk mag ik dus niet klagen. Maar als ik na een lange werkdag voor het eerst weer een stil huis binnenstap, is dat altijd weer even slikken. Het klopt wel hoor, wat ze zeggen; alles went, zelfs een varende vent. Maar die eerste ‘vriendloze’ momenten, wennen op de een of andere manier niet.

Gelukkig heb ik mijn ouders, zussen en vrienden die die eerste week voor mij steevast een plekje op de bank of aan de eettafel vrijhouden. Heel fijn, want zo gaat de tijd een stuk sneller. En voor je het weet gaat dat leven zonder zeeman dan ook wel weer zijn gangetje.

Mismomentjes
Natuurlijk, in die drie maanden tijd zijn er altijd momenten waarop ik mijn vriend mis. Familie-uitjes, mijn verjaardag, kerst, oud en nieuw. Wat zou het een feest zijn als hij daar altijd bij kon zijn. Maar toch is er juist op die momenten genoeg gezelligheid om je heen, waardoor je daar echt niet constant bij stilstaat.

Het zijn eerder die baaldagen, die lastig zijn. Waar is dan je vriend om even tegen aan te kruipen of gewoon even je bagger bij uit te kunnen storten? En waarom heeft hij juist op die momenten geen bereik? Echt boos word ik pas als zijn schip vertraging heeft of, nog erger, er geen vervanging voor mijn vriend is geregeld, waardoor hij nog een reisje mee moet. Dat soort grapjes trek ik na drie lange maanden slecht; de rek er is er natuurlijk wel een keer uit.

Alles went
Toch overleef ik ook die momenten wel weer, dankzij zussen en vriendinnen. Al zijn er mensen die zich dat niet voor kunnen stellen. Want; ‘Een zeeman, dat houd je toch niet vol?’ Misschien had ik dat ook wel geroepen voor ik mijn vriend kende. Maar ik begin het nu toch al aardig lang vol te houden. Gewoon omdat onze relatie goed is en omdat we onze tijd samen optimaal benutten. Is mijn vriend thuis, dan plannen we bijvoorbeeld een weekend weg of een vakantie. En zijn we thuis dan doen we gezellige dingen met familie en vrienden.

Helaas vliegt die tijd samen altijd voorbij. Maar ik haal er wel veel energie uit waar ik in de ‘vriendloze’ maanden op kan teren. Vooral op die zeldzame momenten dat ik even denk: ‘trek ik dit echt wel?’. Gelukkig verdwijnt mijn vriend, eenmaal op zee, ook niet van de aardbol en kunnen we vaak gewoon bellen. En ligt zijn schip in een haven in de buurt, dan ga ik als het even kan bij hem op bezoek om een knuffel te scoren. Zo kom ik die acht maanden wel weer door. Tja, zeeman of niet. Het is gewoon een moordvent. En volgens mij is dat het enige wat telt.






Tags: , , , , , ,


Over de auteur

Chantal (26) studeerde Rechten en Journalistiek in Groningen en werkt nu als journalist bij New Publishers. Ze is een geboren en getogen Groningse en houdt van muziek, shoppen, reizen, eten en de natuur. Ook houdt ze van sport. Zo heeft ze een seizoenskaart bij FC Groningen en zit ze aan de buis gekluisterd als de Eredivisie, Champions League, Roland Garros of Olympische Spelen gaande zijn. Genoeg stof om over te bloggen dus.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑