Leven kantoor

Geplaatst op 2 maart 2015 | door Angelique

0

Blog: Vleugels voor vrouwen

‘Jullie verhuizen naar die hoek. Maar dat is pas volgende maand hoor, dus dat duurt nog even.’ Gerustgesteld, maar toch nog niet helemaal comfortabel, ga ik weer op mijn werkplek zitten en ga door met het verslag waar ik mee bezig was. Maar dan komt er een man binnen lopen.

Ik houd hem over mijn scherm nauwlettend in de gaten. Wat doet die verhuizer hier als wij voorlopig nog een maand in onze happy hallelujah leven? De alarmbellen gaan rinkelen als hij met nummer 2 in overleg gaat en naar onze plekken wijst. Gebarentaal is nooit mijn sterkste kant geweest, maar die hand, die beweging… of ik ben gek, of dat lijkt toch verdomd veel op een muur.

Weg ermee

Terwijl ik richting de toiletten loop – een paar woorden opvangen is immers nog altijd meer dan niets – wordt de plattegrond op tafel gelegd. “Voor we die groep kunnen verhuizen, moet hier een muur komen. En deze” de man gebaart achteloos naar mijn vertrouwelijke werkplekje “moeten dus weg. Kan dat nu?” Ik slik en loop snel door om te voorkomen dat hij mij aan gaat kijken. Nu? NU? Dat kan hij toch niet menen?

Flexibel vs. comfort

Als ik de volgende dag de lift uitstap, loop ik automatisch naar rechts, voor ik me na een paar stappen de mail van gistermiddag realiseer en stil sta. De realiteit dringt door: We zijn verhuisd, van onze afdeling gerukt, ergens anders neergezet. Weg comfortzone.

Ik draai me om en loop naar de andere hoek van de afdeling, waar ik na even zoeken mijn bureau aantref. Ik ben de eerste. Helemaal alleen. Een beetje treurig begin ik mijn doos met spullen uit te pakken. Onderin mijn doos ligt een dienblad en ik blijf ernaar staan kijken. Een dienblad, waarvoor nog? We zijn nu geen grote afdeling meer. Ik ga zitten in mijn stoel en zucht. Ik ben best flexibel. Écht. Maar, ik ben gewoon gehecht geraakt. Is dat zo vreemd? Ik was juist zo blij met mijn afdeling. De persoonlijke gesprekken, de lolletjes; de vrouwonvriendelijke grappen waar ik toch altijd stiekem heel hard om moest lachen. Weg. Door één muur van 5 bij 3 meter: waarom kan die niet ook flexibel zijn?

Vrolijk verhuizen

Een collega uit mijn team komt binnen. Vrolijk stapt hij om mijn stoel heen, waar ik nog verslagen voor me uit zit te kijken. “Even kijken waar we alles nu weer neer gaan zetten!” Enthousiast begint hij zijn doos uit te pakken, terwijl hij vrolijk babbelt over het weer. Nummer 3 komt binnen. Gepraat, wat loze opmerkingen, een telefoon die rinkelt. De eerste grap, de zon door de ramen, gelach vult de ruimte. “Angelique, ook koffie?” Ik kijk op in een vrolijk gezicht. Ben ik de enige die hier, nouja, zó zit? “Ja, graag”. I’m gonna need it.

Mister geeft je vleugels

Na twee kopjes koffie zit ik weer druk aan het werk. Collega’s gaan, bellen, praten, lopen langs: het is een dag zoals alle anderen, het is gewoon.

Mijn collega stelt een vraag. Een sarcastische opmerking vliegt er binnen een halve seconde achteraan en het gebulder breekt los. Ik kijk in het rond en weet het zeker, ik hoef het niet eens te probéren mijn mood van vanmorgen hier uit te leggen; ze gaan namelijk nooit begrijpen hoe wij opeens aan zoiets kleins zo zwaar kunnen tillen, met ons meest gebruikte argument: ‘het gevoel’. Maar ze hoeven ook niet altijd alles te snappen. Dat maakt het juist allemaal soms net een beetje lichter.






Tags: , , , ,


Over de auteur

Angelique is afgestudeerd in Groningen en daarna vertrokken naar de Randstad voor een baan in een traditionele mannensector. Hier geeft ze graag een kijkje door de ogen van een vrouw in een mannenwereld.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑