Leven

Geplaatst op 19 december 2013 | door Roelynke Postma

1

Blog: Waar ben ik toch beland?

De dobbelsteen had me naar Kerala gestuurd, één van de plekken die nog op mijn verlanglijstje stond. ‘Thank you’, zeg ik tegen de taxichauffeur als hij me afzet bij het treinstation van Goa, en hij geen enkele moeite doet om me te helpen met het sjouwen van mijn tassen.

Het station is groot en het krioelt er van de mensen die door elkaar lopen. Overal staan tassen, dozen, pallets, je kan het niet zo gek bedenken of het staat er. Ik wurm me door de mensenmassa heen op zoek naar het perron, wat erg lastig is omdat áls er al een bordje hangt, de voorzijde en de achterzijde andere nummers hebben. En de mensen spreken nauwelijks Engels. Op mijn vraag: ‘Is this vegetarian food?’ krijg ik als antwoord: ‘vijf roepies’.

Onderweg naar Kerala
Uiteindelijk vraag ik het aan een andere toerist, hij blijkt op dezelfde trein te wachten. Ik zit dus in ieder geval op het juiste perron. Slechts anderhalf uur later dan ‘gepland, komt te trein. ‘Where are you going madam?’, vraagt een nieuwsgierige Indiase medereiziger me. ‘Kerala’, is mijn antwoord. Hij lacht. ‘Yes, but where in Kerala? Kerala is big.’ Ik heb geen idee, zeg ik. Ik glimlach, terwijl ik ineens onrust in mijn lichaam voel. Blijkbaar heb ik iets gemist. Had ik iets moeten voorbereiden? Ik heb geen idee. Dus pak ik de Lonely Planet en zoek informatie over Kerala op. Maar mijn ogen zijn zwaar en het ritme van de trein is slaapwekkend en ik val al snel in slaap. Als ik midden in de nacht de trein uitstap, heb ik nog steeds geen plan. Dezelfde jongen stapt ook uit. ‘Where are you going?’, vraag ik hem. ‘To the ashram’, zegt hij. ‘You wanna share a taxi?’

Ja, dat vind ik wel een goed idee, een vriendin van me had me al over dit ashram verteld, wat erg mooi moet zijn en waar je de leeuwen op de achtergrond hoort brullen. Ik ben benieuwd. We proppen ons in een kleine tjuktjuk en kletsen onderweg over wat ons naar India heeft gebracht: iedereen heeft een verhaal. Niemand komt voor de gezelligheid naar India. Er zijn twee soorten mensen: je houdt van India, of je haat het. Mijn nieuwe vriend, een jongen uit Bulgarije is net als ik, een liefhebber.

Once you are in….
Als we voor de poort staan, lopen we een stijle trap op. Het is nog steeds donker en binnen is er al veel gaande; ik hoor prachtige muziek en zie mensen in een open tempel mediteren. Wij vullen wat papieren in en ik krijg een stapel beddegoed in mijn handen gedrukt en een man wijst me naar het vrouwengebouw. ‘Pick an empty bed’, zegt hij tegen mij. ‘And you’, zegt hij tegen de Bulgaar: ‘you go there’. Het mannenblok.

Voordat ik het weet, zit ik in een ashram en voel ik de twijfel toeslaan. ‘Help, wat kom ik hier precies doen?’ Ik vraag me af of dit wel een verstandige keuze was. ‘Go with the flow’, had Shiva tegen me gezegd. En ook Osho, mijn grote yoga-held, zei: ‘Float, don’t swim’. En ja, go with the flow gaat hier heel goed en ik vertrouw er maar weer op dat dit de enige juiste bestemming is voor mij, in ieder geval, voor dit moment.






Tags: , , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



One Response to Blog: Waar ben ik toch beland?

  1. Super leuke ervaring! De manier waarop je schrijft is leuk en plezierig om te lezen. Ik heb het zelf nog nooit meegemaakt, maar het lijkt me een unieke ervaring!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑