Leven

Geplaatst op 16 december 2013 | door Johanna Gercama

0

Blog: Waarom Barcelona voor mij een no-go is

Het was februari van dit jaar. Net een nieuwe baan, net een halfjaar samenwonend. Tijd om er een weekendje op uit te gaan. Niet met vriendlief, maar met moeders. Omdat ze nog wel een beetje onwennig was dat ik niet meer thuis woonde besloten we een weekendje naar Barcelona te gaan. Shoppen, cultuursnuiven en shit. Beroofd worden.

Het begon allemaal zo goed. Moeders en ik hadden de portemonnee goed gevuld. Het gebeurt niet elke maand dat we er met z’n twee├źn op uit gaan en we zouden het er daarom goed van nemen. Lekker uit eten gaan, vismarkten bezoeken (alleen om te kijken uiteraard) en dingen kopen die in Nederland niet te krijgen zijn.

Vooraf hadden we het internet nog wel geraadpleegd. Waar moet je op letten als je in Barcelona bent? Op iedere website werden we gewaarschuwd voor zakkenrollers, met de meest onhandige tips over waar je je geld moest bewaren. Moeders filosofie was duidelijk. Gewoon goed op onze spullen letten, dan zou er vast niets aan de hand zijn.

Tas open
We kwamen al snel van een koude kermis thuis. Per ongeluk hadden we een appartementje geboekt in een wat minder sjofele wijk. Nog geen kwartier nadat we ons appartement verlaten hadden, we onder de grond waren en ietwat verdwaasd om ons heen zaten te kijken waar we eigenlijk naartoe moesten, beukte iemand tegen mijn moeder op. Nog voordat we konden beseffen wat er eigenlijk aan de hand was, zag ik mijn moeders tas open staan.

Een halfuur later, ondertussen liet mijn moeder al haar pasjes blokkeren, waren we op het politiebureau, waar we aan konden sluiten in de rij. We bleken niet de enige die dag; de hele dag door kwamen mensen hier aangifte doen van gestolen spullen. De politieagent in kwestie vertrouwde ons toe dat zonder zakkenrollers, hij waarschijnlijk niet eens een baan had. Hij verzekerde ons dat we konden fluiten naar het geld in mijn moeders portemonnee. Grote kans dat we er nooit weer iets van terug zouden zien. Tot op heden heeft hij gelijk.

Als bewakingshonden
Ondanks alle schrik besloten we er nog maar het beste van te maken. Met mijn portemonnee, die we vervolgens als een stel honden bewaakten, shopten we alsof ons leven er vanaf hing. Maar nergens voelden we ons meer prettig. We wantrouwden iedereen, van de straatmuzikant tot de ober en van de oude dame verderop het terras tot kleine kinderen die wel erg lang achter ons aan liepen. Hoeveel impact zo’n kleine gebeurtenis kan hebben op je gevoel van veiligheid.

Nergens heb ik mij ooit zo onveilig gevoeld, zelfs niet in de sloppenwijken van de Dominicaanse Republiek. Barcelona, je ziet ons waarschijnlijk nooit weer terug.






Tags: , , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Johanna Gercama rondde in 2011 de Mbo-opleiding Journalistiek en Fotografie af. Ieder jaar probeert ze minstens drie nieuwe bestemmingen te ontdekken. Ze blogt over alle aspecten van het reizen; van kofferinpakstress tot diarree-aanvallen in Afrika.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑