Leven

Geplaatst op 23 september 2013 | door Roelynke Postma

0

Blog: Welcome to Incredible India

Als het vliegtuig in Mumbai landt, hoor ik via de intercom ‘Welcome to incredible India’. Hoera, eindelijk in India! Dan kan nu écht mijn nieuwe leven beginnen.

Als ik de lange rijen bij de douane achter me heb gelaten en ik een stempel op mijn visum heb, loop ik met mijn rugzakken naar buiten. Na zoveel reizen was ik wel gewend aan India en wist ik wel wat me te wachten stond. Nee dus. In India gaat alles altijd anders en nooit zoals je het verwacht. Dat heeft zo zijn charme, maar na vele uren reizen, vond ik het even niet zo charmant.

‘Assumptions are the mother of all the fuck ups’
Moe van het reizen wilde ik zo snel mogelijk naar mijn hotel en zocht ik naar een betaalbare taxi. Maar hier in Mumbai ging dat anders. Even vroeg ik me af of ik wel in India was. Hier was het volgens een mannetje dat me aan een taxi wilde helpen niet mogelijk om zelf een taxi te regelen. ‘You go in that que and pay and wait’. Ik dacht het niet. Eigenwijs als ik ben, liep ik verder in de hoop , nee in de óvertuiging, dat ik heus wel wat zou vinden. En jawel, na een half uurtje vond ik inderdaad een auto die me wel voor een iets lager tarief naar mijn hotel wilde brengen.

De auto had geen airco en ik weet ook niet zeker of de lampen en de remmen het wel deden. Toch ben ik maar ingestapt. Niet alleen de auto had wat mankementen, ook de chauffeur zélf bleek wat mankementen te hebben. Zo kon hij niet kaartlezen en dus ook mijn hotel niet vinden. Na (voor mijn gevoel) uren door de stad gezworven te hebben, heb ik dan zelf maar een kaart gepakt en heb ik hem aanwijzingen gegeven (voor zover dat ging) om bij mijn hotel te komen.

Toen we daar eindelijk aankwamen, werd ik geconfronteerd met een volgeboekt hotel. En nog voordat ik mijn vraag volledig had kunnen stellen (Can you help me find another hotel?) was het raampje al voor mijn neus dicht geslagen. Zo, welcome to incredible India. Hmmmm, zo incredible vond ik India op dat moment niet. Impolite, Indecent, Inproper… en zo kon nog wel wat ‘in’ woorden opsommen die beter bij India pasten dan Incredible.

Vertrouwen…
En dus werd ik – amper een uur in India – alweer geconfronteerd met mijn eerste les: how to survive India? Of beter gezegd: how to survive life? Zat ik op Schiphol nog vol vertrouwen dat het allemaal wel goed zou komen, nu moest ik toch wel even diep zoeken naar datzelfde vertrouwen. Maar gelukkig had ik een creditcard. En ik had onderweg een supder-de-luxe-veel-te-duur-hotel gezien.

Daar aangekomen, boek ik na een zinloze onderhandeling, een veel te dure kamer voor één nacht. Het werd me opnieuw duidelijk: in India gaat alles anders. ‘Assumptions are the mother of all the fuck-ups’. Je kan er dus niet vanuit gaan dat je weet wat er gaat gebeuren. Iedere situatie is anders. Alles wat is geweest komt nooit meer terug. Hier word je wel gedwongen om te leven in het hier en nu. Geen verwachtingen, maar wel vol hoop en vertrouwen.






Tags: , , , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑