Leven

Geplaatst op 6 december 2013 | door Roelynke Postma

0

Blog: Zoekend naar een nieuwe bestemming

‘I have great news’, zegt Shiva op onze laatste ochtend van de opleiding. ‘Everybody has succeeded!’, gaat hij verder. ‘You are all yogi’s and yogini’s, you are all yogateachers now!’ Na vele weken buffelen, me in onmogelijke houdingen wurmen, weinig slaap en veel spierpijn, krijg ik nu te horen dat ik geslaagd ben.

Dat moet gevierd worden! En wel op zijn Indiaas: met een traditionele ceremonie. We zijn allen in het wit gekleed en zitten rondom een vuur. Shiva zingt mantra’s voor onze gezondheid en welzijn. ‘Feel free to join’, zegt hij, terwijl hij kruiden in onze handen vouwt. ‘On ooohm you throw the herbs in the fire.’ Ondertussen zingt hij gewoon door en gooien wij op iedere ooohm kruiden in het vuur. Om geesten goed te stemmen, of zoiets. Ik weet het niet eens meer precies waarom we dit doen, maar het is mooi. Ik geniet. Ik voel me goed, ik voel me trots, ik voel me dankbaar dat ik dit mag meemaken.

Het einde en dus ook een begin
Na de ceremonie maken we er met z’n allen een feestje van op het strand, met bier en heerlijk eten. Terwijl het feest in volle gang is en er gedanst wordt rond het kampvuur, merk ik aan mezelf dat ik stil ben en geen onderdeel uitmaak van de feestvreugde. ‘Nu is het voorbij’, denk ik. En te midden van al mijn nieuwe vrienden voel ik me eenzaam. Ik voel een soort van neerslachtigheid over me heen komen. Ik zou me te gek moeten voelen, dit is mijn moment. En toch voel ik het niet. Het is hetzelfde gevoel dat ik krijg als ik bij een bestemming aankom: ook dan voel ik altijd, heel even maar, een kleine teleurstelling. Ik ben er. Ik vind de reis er naar toe leuker dan op de plaats van bestemming aankomen.

Na vandaag gaat iedereen weer weg, realiseer ik me. ‘This is it’, zeg ik bijna hardop. Het einde en tegelijkertijd ook een nieuw begin, help ik mezelf herinneren. ‘No beginning without the end’, was dat niet wat Shiva eerder had gezegd? Maar loslaten is gewoon niet mijn sterkste punt en afscheid nemen al helemaal niet.

Waar ga ik heen? Ik ben de weg kwijt
‘Bye, bye’, zeg ik tegen Mona, één van mijn nieuwe vriendinnen. ‘Keep in touch’, zeg ik als ik haar een laatste knuffel geef. Ik zwaai nog een laatste keer naar de zwarte auto die langzaam wegrijdt. Ik heb de afgelopen dagen zo’n beetje iedereen uitgezwaaid. Iedereen is weer onderweg: naar huis of naar de volgende bestemming. ‘Wat ga jij doen?’ vroegen vele mensen mij. Ik weet het niet. Echt niet. Ik had geen plan en geen planning. En nu mijn doel – de opleiding – erop zit, ben ik bijna verdwaald. Verloren. Het is verleidelijk om hier te blijven: veilig, in het aangename, spirituele, vrije Goa, waar ik ondertussen veel mensen ken en waar ik me thuis voel.

En dan herinner ik me weer dat ik een dobbelsteen in mijn tas heb gestopt. Ik laat het lot beslissen waar ik heen ga. Zo doen we dat in India: volg de signalen en dan komt het vanzelf wel goed. ‘En daar vertrouw ik dan ook nu maar weer op’, zeg ik tegen mezelf, terwijl ik de dobbelsteen uit mijn tas vis.






Tags: , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑