Leven

Geplaatst op 9 september 2013 | door Roelynke Postma

0

Blog: The only way is up!

Vermoeid stap ik het vliegtuig in. Ik heb een korte nacht achter de rug: mijn laatste dag (en nacht) in India moest natuurlijk goed gevierd worden. Dááág India, bedankt voor alles. Ik kom gauw weer terug. Nu door naar Nepal.

Onderweg word ik even wakker en ik vraag me af: ‘Had ik eigenlijk een visum moeten aanvragen voor Nepal?’, maar nog voordat ik me daar druk over kan maken ben ik alweer in slaap gevallen. Bovendien: als dat het geval is, dan ben ik nu sowieso te laat.

Visum on arrival
Na een paar uur vliegen stap ik uit. ‘Visum on arrival’. Da’s mooi, denk ik. Dus ik loop naar een balie waar werkelijk honderden witte papiertjes liggen die je moet invullen. Ik vul de papieren braaf in. Bij ‘occupation’ vul ik met lichte trots ‘YOGA TEACHER’ in. Ik zie dat ik veertig dollar (of het equivalent in Nepaleense roepies) moet betalen voor mijn visum en loop door naar de geldautomaat.

‘Please take your card out’ en ik krijg een wit papiertje met een foutcode. Maar geen geld. Ik probeer het nog een keer. Maar weer geen geld. Ik kijk eens goed naar de automaat: ‘shit, geen cirus-logo’. En dat op een internationaal vliegveld. Er is een balie om geld te wisselen, maar ik heb afgezien van een paar Indiase roepies geen cash bij me. Maar gelukkig heb ik een creditcard. En dan kijk ik op en zie ik een bordje waarop staat: ‘Only cash’.

Vertrouwen
Een lichte paniek maakt zich van mij meester. Ik sta hier bij de Nepaleense grens, zonder geld. Ik kan niet terug naar India want mijn visum is verlopen en ik kan Nepal niet in, want ik heb geen geld voor een visum. Creditcards of debitcards worden niet geaccepeteerd. Und jetzt? Ik heb werkelijk geen idee. Maar ik kan moeilijk de nacht hier doorbrengen. Dus ik sluit me maar aan in de rij. Er moeten meer mensen hier zo gestaan hebben denk ik bij mezelf. Maar als ik om me heen kijk, zie ik dat de meesten toch allemaal beter voorbereid zijn dan ik.

Als ik dan aan de beurt ben vraag ik hem (ondanks dat ik het bordje ‘cash only’ heus wel gezien heb): ‘Creditcard?’ ‘No!’, is het antwoord. ‘But the ATM doesn’t give money and I have not enough cash.’ ‘You go downstairs’ zegt de man terwijl hij mijn paspoort en mijn visumpapieren uit mijn hand trekt en ergens naar links wijst. Eh, waar precies moet ik heen? Maar de meneer is alweer met de volgende persoon bezig. Dus ik loop langs de rij en kijk om me heen. Ik zie meerdere trappen naar beneden. Maar nergens een bordje, een uitleg of iemand die me de weg wijst.

Enjoy Nepal
En net als ik besluit om dan maar gewoon de eerste de beste trap naar beneden te gaan, vraagt een vriendelijke man mij in het Amerikaans: ‘How much do you need?’ Ik kijk om, verbaasd zeg ik: ‘forty dollars’. Hij pakt met zijn hand een portemonnee uit zijn achterzak, opent het en haalt er zo een paar briefjes van tien dollar uit. ‘There you go!’. Ik ben verbaasd. Deze meneer heb ik in mijn leven nog nooit gezien. Ik weet er nog net een ‘thank you’ uit te krijgen en zeg nog iets in de trant van: ‘Wait for me and I give you the money in rupees back’. ‘It’s ok, you enjoy Nepal’. Ja, dat gaat nu wel lukken, nu ik voldoende geld heb voor een visum.

En weer denk ik bij mezelf: de wereld zit vol mooie mensen en mooie ervaringen. Voor ieder probleem is een oplossing… zolang je maar vertrouwen hebt.






Tags: , , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Roelynke (37) heeft een passie voor schrijven en deelt vooral graag haar ervaringen over haar switch van yup tot yoga. Ze wil mensen graag inspireren om hun hart te volgen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑