Coverstory

Geplaatst op 1 december 2012 | door Irene Bentum

0

Elske DeWall: ‘Ik ben een vat vol tegenstrijdigheden’

Ze gooide hoge ogen met haar debuutalbum ‘Balloon over Paris’ en maakte indruk met haar eerste theatertour. Inmiddels is er ook een tweede album en voor de politieserie ‘Moordvrouw’, met Wendy van Dijk in de hoofdrol, werd ze door de regisseur gevraagd de titeltrack te maken. Een reeks aan muzikale ervaringen rijgt zich langzaam aaneen tot het moment dat Elske DeWall een klinkende en vooral gevestigde naam in de muziekwereld is. ‘Ik wil dit over tien jaar ook nog doen.’

Een meisje van de bediening in café De Walrus in Leeuwarden schiet Elske aan. ‘Ik wilde alleen even zeggen dat ik je zo’n ontzettend mooie stem vind hebben’, vertelt ze de ranke zangeres, die duidelijk waardering heeft geoogst bij deze dame. ‘Dat blijf ik dus gek vinden hè’, zegt Elske kort na het gesprekje met de bewonderaar, zichtbaar een beetje van haar stuk gebracht. ‘Heel leuk, maar gek. Ik kan nog niet wennen aan het idee dat mensen het bijzonder vinden wat ik doe. Tegelijkertijd houd ik wel weer erg van die aandacht. Wat kan ik zeggen, ik ben een vat vol tegenstrijdigheden. Enerzijds wil ik vooral zo gewoon mogelijk blijven, anderzijds wil ik natuurlijk dat mijn muziek mooi wordt gevonden en daar hoort vaak bij dat mensen complimenten maken. Het is een positieve worsteling die ik soms met mezelf voer.’

De naam Elske DeWall begint langzamerhand een merk te worden, zoals dat bekende collega’s als Ilse DeLange en Stevie Ann destijds ook is vergaan. Meiden uit de provincie die hun identiteit deels daaraan ontlenen. De woorden ‘Elske DeWall’ en ‘Friese zangeres’ worden dikwijls in één adem genoemd. Die stempel heeft zijn voor- en nadelen, vertelt de roodharige zangeres desgevraagd. ‘Ik voel me verwant met het Friese. Het hoort bij me en dat aspect mag ook best op de voorgrond treden. Door die identiteit heb ik bijvoorbeeld niet hoeven lobbyen om mezelf in de kijker te spelen. Soms ontstaat echter ook een verkeerd beeld dat ik daarom een soort boerentrien zou zijn. Terwijl ik volgens mij nog nooit in mijn leven op een tractor heb gezeten’, lacht ze.

Bevoorrecht

Zo nu en dan duikt ze op met haar soulvolle stem en melancholische liedjes. Bij radiodeejays Giel Beelen en Edwin Evers in de ochtendshows. Bij Paul de Leeuw in zijn televisieprogramma. Stuk voor stuk autoriteiten op het gebied van muziek door wie Elske keer op keer bewierookt wordt als een veelbelovend talent. Daarna verdwijnt ze vaak ook weer even naar de achtergrond. Wat niet inhoudt dat ze dan dus van de radar is verdwenen. Want ondertussen bouwt de zangeres gestaag door aan haar carrière. Eigenlijk is ze juist dankbaar dat het onherroepelijke succes haar nog niet heeft bereikt. Succes van die grootte verzwelgt namelijk ook.

‘Ik vind het heerlijk om elk stapje dat ik momenteel zet zo bewust mogelijk mee te maken. Soms sta ik even stil bij alles wat ik tot nu toe heb gedaan en momenteel doe. Op zo’n moment voel ik me bevoorrecht. Als je carrière eenmaal in volle vaart gaat, heb je volgens mij helemaal geen tijd meer erbij stil te staan en gaat alles in een roes aan je voorbij. Dat zou maar zonde zijn.’ Die ene doorbrekende hit mag dan tot nu toe nog uitblijven, het frustreert Elske geenszins. ‘Omdat het maar betrekkelijk is’, legt ze uit. ‘Je kunt het ene moment een hit hebben, en het andere moment weer van het toneel zijn verdwenen. Dat is niet wat ik wil. Ik wil hier over tien jaar ook nog mee bezig zijn.’

Grote liefde

Sinds de beslissing om een carrière in de muziek na te streven, timmert Elske samen met haar band aan de weg, die onder meer uit haar zus en haar grote liefde Sietse Huisman bestaat. Sietse is drummer. Ze leerden elkaar zeven jaar geleden kennen en zijn sindsdien bij elkaar. Sterker, vijf jaar geleden trouwde het stel. Dat betekent dat Elske op behoorlijk jonge leeftijd, namelijk 22 jaar, de echtelijke verbintenis aanging. Op zijn minst opmerkelijk. Daarbij is Sietse ook nog 17 jaar ouder. ‘Het klassieke zangeres-wordt-verliefd-op-drummer- verhaal’, merkt Elske schalks op. Maar het was geen impulsieve keuze van een jonge, verliefde dame, volgens haar. ‘Ik wist vanaf het eerste moment dat ik hem zag dat hij hét voor mij was. Ook weer zoiets ongrijpbaars. Maar dat is dan een gevoel waar ik blindelings op durf te vertrouwen.’

Zo rock’n roll klinkt het om op jonge leeftijd met een oudere drummer te trouwen, zo niet rock’n roll is Elske in het gebruik van verdovende middelen, vertelt ze haast verontschuldigd. ‘Ik rook niet en drink amper, helemaal tijdens optredens drink ik nauwelijks. Al zou ik het willen, dan kon ik het nog niet. Ik kan niet goed tegen drank en wil niet dronken op het podium staan. Voor harddrugs ben ik bang. Ik heb het nog nooit durven proberen. Komt ook omdat ik volgens mij verslavingsgevoelig ben. Natuurlijk heb ik vroeger weleens een jointje gerookt, maar daar houdt het ook wel mee op. Het klinkt ontzettend braaf’, lacht Elske, ‘maar ik ga er ook niet iets mooiers van maken.’

Toch is het volgens Elske niet alleen maar gedisciplineerd en serieus. ‘Ik kan ook ontzettend ouwehoeren en fladderen. Mijn moeder noemt me weleens een serieuze flierefluiter. Dat vind ik wel goed gevonden. Ik kan zeker lichtvoetig zijn maar ga wel op mijn doel af en ga er dan ook helemaal voor. Tegelijk heb ik een kant waarbij ik in mijn eigen wereld terugtreed en geen mensen om me heen duld. Maar ik denk dat elke artiest wel zo’n kant heeft. Sommige artiesten hebben het nodig om ongelukkig te zijn om liedjes te kunnen schrijven. Dat heb ik totaal niet. Ik kan ook muziek maken als ik dolgelukkig ben.’

(Fotografie: Susan Schuls)






Tags: , , , , , ,


Over de auteur

Irene (30!) is redacteur, journalist, hypochonder, muziekliefhebber, filmfanaat, diep in haar hart een snelwandelaar en geïnteresseerd in uiteenlopende maatschappelijke thema’s die de dagelijkse actualiteit beheersen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑