Liefde

Geplaatst op 15 maart 2012 | door Irene Bentum

0

Hoe en waarom kiezen we een partner?

Zoekende naar een eigen identiteit fladderen we tijdens onze adolescente jaren door het leven. Daarbij lopen we verschillende soorten partners tegen het lijf. Na eenmaal op deze levensstijl te zijn uitgekeken, kiezen de meeste vrouwen voor één levensgezel. Psycholoog Roos Pater ontrafelt diverse facetten van de vrouwelijke psyche die bij het selecteren van een partner komen kijken.

Ben je gelukkig met je huidige partner? Voor sommigen, hopelijk velen, een simpele vraag die met een volmondige ‘ja’ kan worden beantwoord, voor anderen minder eenvoudig en nogal confronterend. Feit is dat we bijna allemaal weleens verzeild zijn geraakt in een ongelukkige relatie. Pas nadat we eenmaal een partner hebben gevonden die wel goed bij ons past, wordt duidelijk hoe ongelukkig we in voorgaande relaties werkelijk waren.

Buiten kijf staat dat de partner waarmee we een gelukkige relatie onderhouden, een betere match voor ons is. Hoe dat komt? Waarschijnlijk deelt deze partner een groot aantal overeenkomsten met ons. ‘Partners die op elkaar lijken zijn gelukkiger met elkaar dan partners die van elkaar verschillen’, verklaart psycholoog Roos Pater. Een stelling die door verschillende internationale wetenschappelijke onderzoeken wordt onderschreven. De in arbeidspsychologie afgestudeerde adviseur bij Beljon+Westerterp baseert zich in dit artikel onder meer op Dr. Martine Delfos.

Gelijkenis

‘We hebben een grotere kans gelukkig te worden met een partner met dezelfde soort levensfilosofie, humor, sociaaleconomische status, waarden en interesses. Niet dat het fenomeen “opposites attract” niet bestaat. Het is alleen niet per definitie waar. Aantrekkingskracht tot een tegenpool ontstaat vaak uit nieuwsgierigheid. Echter, nadat de glans er na een tijdje af is, zal die persoon al snel op je irritatie gaan werken. Een relatie met een tegenpool heeft statistisch gezien minder kans van slagen.’

Het ook veel logischer dat partners die in meerdere opzichten gelijk zijn gelukkiger met elkaar zijn, vindt Roos. ‘Wanneer partners dezelfde waarden delen en eenzelfde soort levensfilosofie aanhangen, kan veel makkelijker een gezamenlijk leven worden ingevuld. Er is wederzijds begrip. Gelijkenissen in een relatie zijn essentieel wanneer de intentie er is om een leven lang bij elkaar te blijven.’ Voordat we te ver in het gevolg duiken, kijken we eerst eens naar de verschillende factoren die meespelen bij de zoektocht naar een partner. Zo blijkt de invloed van hormonen niet gering, weet Roos. ‘Het is bewezen dat vrouwen zich gedurende de verschillende fases in hun menstruele cyclus tot verschillende mannen aangetrokken voelen. Tijdens de vruchtbare periode voelen vrouwen zich meer aangetrokken tot masculiene, macho types. Waarschijnlijk wekken dit soort heerschappen de suggestie dat ze zich kunnen voortplanten.’

‘Zorgzame, gevoeligere mannen komen meer in beeld tijdens de onvruchtbare periode. In die fase is de zoektocht naar een levensgezel, naar degene waarmee we oud willen worden, of zelfs de verzorger van onze kinderen, meer van belang. Want degene waarmee we ons voortplanten, hoeft niet perse de verzorger van onze kinderen te zijn.’ Luidt dan de boodschap dat vrijgezelle vrouwen zichzelf maar binnen moeten sluiten zolang de vruchtbare piek duurt? ‘Zo ver gaat het gelukkig niet’, lacht de psycholoog. ‘Stel dat een vrouw in zo’n fase een dergelijke partner tegenkomt en daar een tijdje mee afspreekt. Al snel genoeg komen dan de verschillen aan de oppervlakte. Blijken die onoverbrugbaar, dan zullen de wegen snel genoeg weer scheiden.’

Sociologische factoren

Naast de hormonale invloeden, spelen de zintuigen een aanzienlijke rol. Allereerst wil het oog natuurlijk ook wat. ‘Iemand die er aantrekkelijk uitziet, geeft automatisch het signaal af dat hij of zij gezond is en in staat is zich voort te planten. Hier komen toch die oerinstincten om de hoek kijken.’ Maar sociologische factoren zijn minstens zo belangrijk, gaat Roos verder. ‘De plaats in het gezin vroeger kan in het onderbewustzijn nog steeds invloed uitoefenen. Wie gewend is aan bepaalde machtsverhoudingen, kan zich onbewust aangetrokken voelen tot soortgelijke relaties.’

‘De vrouwen die in hun jeugd weinig zelfvertrouwen en zelfwaardering hebben opgebouwd, hebben waarschijnlijk een laag zelfbeeld en kunnen daardoor de fatalistische neiging hebben iemand te zoeken die haar bevestigt in datzelfde gevoel van lage zelfwaardering, alleen vanwege de herkenbaarheid. Hierdoor ontstaat een negatief patroon, waarin vrouwen bijvoorbeeld keer op keer voor gewelddadige partners kiezen. En een slecht patroon is heel moeilijk te doorbreken.’

Overigens wordt vaak beweerd dat sommige vrouwen stelselmatig voor partners kiezen die veel overeenkomsten vertonen met hun vader. Wat is hier eigenlijk van waar? ‘Na voorgaande theorieën besproken te hebben, is duidelijk een kern van waarheid in deze stelling aangetoond. De keuze zal wederom te maken hebben met het gezin waarin een vrouw is opgegroeid en de blijvende invloed die dit op haar heeft achtergelaten. Ouders bepalen voor een groot deel welke waarden en principes belangrijk voor ons zijn.’

‘Weliswaar maken we ons op den duur los van bepaalde waarden, maar een deel ervan nemen we mee. En deze willen we graag delen met onze partner. Aangezien we het gelukkigst zijn met een partner op wie we lijken, kiezen we dus vaak automatisch voor een partner die gelijkenissen met onze vader vertoont. Komt ook nog eens bij dat stellen die fysiek op elkaar lijken eveneens het gelukkigst met elkaar zijn, zo blijkt uit onderzoek.’

Cultuur

Dan culturele invloed op het kiezen van een partner. Ook die blijkt evident. Roos: ‘Onze samenleving is erg veranderd. Jaren geleden stonden mensen heel anders in het leven en in relaties. Was er geen seksuele revolutie in de jaren zestig geweest dan hadden we er waarschijnlijk nog steeds heel anders tegenaan gekeken. Een relatie tussen seksegenoten is dankzij de jaren zestig nu breed geaccepteerd in onze samenleving.’

‘Binnen culturen in oorlogstijd kiezen vrouwen duidelijk voor de masculiene mannen. Zij hebben ze nodig voor hun bescherming. Het feit dat wij het relatief goed hebben en in vredestijd leven, zorgt ervoor dat wij in die zin geen man meer nodig hebben.’ Tegenwoordig durven kwade tongen zelfs van de toenemende misbaarheid van de man te reppen, maar daar sluit Roos zich geenszins bij aan. ‘Zelfs als we mannen straks niet meer nodig hebben voor de voortplanting, blijft nog altijd de behoefte aanwezig om ons te verbinden met een ander. In veel gevallen doen we dat met een man.’

Resumerend kunnen we vaststellen dat er een aantal criteria in het selectieproces is dat we onbewust hanteren en verklaart waarom we gelukkig dan wel ongelukkig zijn met bepaalde partners. Dat er nog een hele hoop ongelukkige stellen zijn, is volgens Roos voor een groot deel te verhelpen door beter over onszelf na te denken. ‘Hoe eerder je goed over jezelf nadenkt, en dit durft uit te stralen, hoe meer ellendige relaties je voorkomt.’






Tags: , , , , , , , , , ,


Over de auteur

Irene (30!) is redacteur, journalist, hypochonder, muziekliefhebber, filmfanaat, diep in haar hart een snelwandelaar en geïnteresseerd in uiteenlopende maatschappelijke thema’s die de dagelijkse actualiteit beheersen.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑