Mode&beauty

Geplaatst op 15 januari 2015 | door Angelique

0

Blog: Strakke pakken, hoge hakken

‘Doet het pijn als ik hier druk?’ ‘Ja. Ja-aa.’ Ik bijt op mijn lip tegen de pijn. Jemig, hoort hij me niet? ‘JA!’ Als de dokter eindelijk loslaat en opstaat, trek ik snel mijn voet terug, op zoek naar veiligheid. ‘U heeft een ontstoken middenvoetsbeentje. Oorzaken hiervan zijn veel staan, lopen…’ De dokter stopt met typen en kijkt me veelbetekenend aan. ‘…en veel op hakken lopen.’

Een stilte volgt, en ik verschuif ongemakkelijk in mijn stoel. ‘Ik geef u ontstekingsremmers mee. U kunt zich voorstellen dat wandelschoenen, zeker op dit moment, het beste voor u zijn.’ Ik slik; sorry? Zijn blik glijdt over mijn mantelpakje en mijn in panty’s gehulde benen. ‘Maar ik snap dat dat voor u niet past.’ Ik haal opgelucht adem. Een verstandige dokter. ‘Toch zult u even op platte schoenen moeten lopen om te herstellen.’ Mijn adem stokt. Te vroeg gejuichd. ‘En dan bedoel ik stevige, goede schoenen, niet deze…’ Hij gebaart naar mijn ballerina’s, die ik speciaal voor dit bezoek een straat verderop verwisseld heb met mijn mooie rode, hooggehakte pumps, perfect voor het netwerkevent maar waar een dokter bij voetklachten minder blij van zou worden -ik ben ook niet achterlijk- ‘flutschoentjes. Minimaal een week. En ja…’ Zegt hij, als ik blijkbaar hoorbaar slik. ‘…dat is nodig.’

De schijf van vijf
Als ik de volgende dag in mijn zakelijke jurk voor de kast sta, voel ik de ernst toeslaan. Van mijn 15…20? 25… Oké oké! 38 paar schoenen, heb. Ik welgeteld vijf paar platte schoenen. De twee paar sneakers zijn per definitie -hoe zal ik het zeggen?- onmogelijk. De twee paar “flutschoentjes” zijn duidelijk afgekeurd door de dokter. De enige paar die dus rest, zijn mijn witte laarzen, gekocht toen ik een half jaar in het winterse buitenland studeerde. Ik kijk verlekkerd naar mijn pumps, variërend van felroze tot kobaltblauw, van zebra- tot panterprint en van lapjes- tot kantmotief, als ik de waarschuwende stem van de dokter weer hoor. Ik zucht en pak mijn laarzen. Gelukkig bestaat mijn afdeling uit mannen: die staan er om bekend nooit iets op te merken. Waarom zou het dan nu wel?

Verloren hoop
Nog voor ik mijn afdeling oploop, wordt mijn hoop de grond ingeboord. ‘Goedemorgen Angelique! Heb ik wat gemist vanmorgen? Ik wist niet dat het al sneeuwde in Utrecht!’ Mijn collega loopt langs me, hard lachend om zijn eigen grap. Tenminste iemand die het leuk vindt. Als ik mijn jas opgehangen heb en naar de koffieautomaat loop, kijkt mijn manager om de hoek van zijn deur. ‘Ha, we hebben een sneeuwvrouw vandaag!’ Collega’s schieten in de lach terwijl ik wegloop. Koffie, ik heb koffie nodig. Bij de automaat staat een collega met een dienblad. Als ik binnenkom, stapt hij opzij. ‘Goedemorgen Angelique. Ga maar voor.’ Gelukkig, nog iemand die gewoon aardig doet. ‘Jij hebt het zo te zien hard nodig. Wat dacht je vanmorgen, ik heb er geen zin meer in?’

Stille aanbidders
Precies een week na mijn doktersbezoek pak ik juichend mijn roze pumps uit mijn schoenenrek. Een week heeft nog nooit zo lang gevoeld. Als ik de deur uitloop, klinkt er een vrolijk getik op de stenen. Hallo hakken!
Zelfverzekerd loop ik het kantoor in. Na een week lang flauwe grappen naar mijn hoofd gekregen te hebben, ben ik er weer klaar voor. Ik loop klikklakkend de afdeling op met mijn kin in de lucht; Kom maar op allemaal. Maar het blijft stil. Collega’s kijken even op als ik langsloop. ‘Goedemorgen Angelique.’ Iedereen werkt verder en ik kijk verbaasd om me heen. Niets.

Dan kijkt een collega op. Éen blik, een glimlach. ‘Staat goed.’ De volgende seconde heeft hij zich weer omgedraaid, geconcentreerd op zijn computer, alsof er niets gebeurd is. Hoofdschuddend ga ik achter mijn bureau ga zitten, Mannen. Wij geloven het nooit, maar ze zien het wel. Ze zeggen het niet altijd. Maar ze merken het op. En bovenal, ze waarderen de moeite. Soms een beetje, soms heel veel. Afhankelijk van de hoogte van de hakken die je draagt.






Tags: , , , , , , ,


Over de auteur

Angelique is afgestudeerd in Groningen en daarna vertrokken naar de Randstad voor een baan in een traditionele mannensector. Hier geeft ze graag een kijkje door de ogen van een vrouw in een mannenwereld.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑