Leven

Geplaatst op 26 april 2016 | door Angelique

0

Blog: Verzwegen verjaardagen

‘Van harte gefeliciteerd met je verjaardag! Ik vraag uiteraard niet hoe oud je geworden bent. Nog steeds jong! Geniet ervan!’ Mijn collega’s babbelen wat verder. Ik vang nog wat termen op over ‘weer 29 geworden’ en hard gelach, voordat ze weglopen en zij, die een bureau naast mij zit, vrolijk verder werkt, zichtbaar blij en gevleid dat haar echte leeftijd niet ten tafel is gekomen. Wat is het toch dat de vrouwelijke verjaardagen verzwegen moeten worden?

Knotwilgen

Leeftijd is iets waar je niet aan wilt zitten. Zeker niet bij vrouwen. ‘Mannen gaan bloeien naarmate ze ouder worden, vrouwen groeien vooral en zakken uit.’ Bulderend gelach. De mannen, grijs, met steeds groter wordende kalende inhammen op hun hoofd, hikken met hun meerdere onderkinnen op deze goede tekst. Hun buikjes, door een riem samengeperst boven hun broekrand, schudden mee. Bloeien, jaja. Ik zie het. Als een knotwilg die naar het winterseizoen toe gaat, ja.

Mannen ontwikkelen zich dus ook over het algemeen (uitzonderingen als George Clooney uiteraard daar gelaten) niet bepaald gunstig. Maar waarom is het getal voor vrouwen eigenlijk zo belangrijk? Waarom wil iedereen ‘voor de 10e keer 28’ worden? Moeten we niet juist blij zijn met de getallen die we aantikken, mógen aantikken, waarbij het juist een kwestie is van het lot wat je gunstig gezind is? Of is het de afkeer van vrouwen ten opzichte van getallen in het algemeen, wat ze ook hierin tegenhoudt om dit cijfer onder ogen te zien?

Stereotyperen

Feit is dat dat dus best meevalt. Sómmige vrouwen houden niet van getallen, maar dit geldt lang niet voor ons allemaal. Ondanks dat je ouder wordt, bedenken velen van ons zich echt wel hoe fijn dit is. En wij takelen over het algemeen echt niet meer af dan mannen. Maar hoe zij normaal slecht kunnen onthouden wat wij wel en niet leuk vinden, zo laten ze hier zien hoe ze het wel kunnen. En kunnen stereotyperen. En daarmee zijn we geboren: met die vrouwen die niet ouder willen worden, en de mannen die deze kennis voor altijd en eeuwig opslaan, en doorgeven aan hun zoons.

Verstand komt met de jaren

April. Een dag toch anders dan alle anderen: ik ben jarig.
Ik kom binnen op kantoor. Niets. Geen vlaggetjes, geen kaartje, geen ballon. Als mensen binnen komen, komen ze langs. Stilletjes, discreet, komen de felicitaties binnen. Maar niets, over de leeftijd. Als er een grote taart op tafel staat, durven collega’s langs te komen.  ‘Gefeliciteerd he!’ Ja, bedankt. ‘Toch leuk, om zo, zesentwintig te worden. Maak je maar één keer mee!’, glimlach ik. Je ziet ze kijken. Schrikken, een getal. En beseffen. Ohja, nu is het nog niet erg, nu kan het nog net om je leeftijd te noemen! Nog net? Ik word nog maar 26. En je zal me, overigens, net zo hard horen als ik 55 word. Of 80. Want weet je? Ik ben blij om ouder te worden. Ik besef namelijk wél, dat dat een geluk is; dat je, als een kind zo blij, mag vieren dat je “oud” geworden bent.

 

 

 

 

 

 

 

 






Tags: ,


Over de auteur

Angelique is afgestudeerd in Groningen en daarna vertrokken naar de Randstad voor een baan in een traditionele mannensector. Hier geeft ze graag een kijkje door de ogen van een vrouw in een mannenwereld.



Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

Terug naar boven ↑